- ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ -

- ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ - วันที่ 01 พักร้อน

Cinderella 3225
Author กัลฐิดา

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ยินดีต้อบรับสู่โลกในปี ค.ศ. 3225 ค่ะ



รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันกับนิยายเรื่องนี้ เพราะกัลตัดสินใจเขียนเรื่องบางอย่างที่ไม่เคยเขียนมาก่อน
นางเอกของเรื่องเป็นผู้หญิงที่กัลไม่เขียนมาก่อน ทั้งนิสัยแล้วก็อายุ
พระเอกอาจใกล้เคียงแต่ตัวนางเอกนี้ ค่อนข้างมีความซับซ้อนในอารมณ์ค่อนข้างเยอะ
จะพยายามถ่ายทอดออกมาให้ดีที่สุดค่ะ


หลังจากโพสบทนำไปมีน้องหลายคนบอกว่าน่าอ่าน
หลายคนเดาถูกด้วย ว่าเรื่องนี้เป็นแรวไซไฟเล็กๆ มีสืบสวนและมีความรักอยู่ในเรื่อ
กัลวางแผนให้นิยายเรื่องนี้เป็นเล่มเดียวจบ แต่โลกในปี 3225 คงไม่จบในเรื่องนี้
ยังมีอีกหลายเรื่องกัลอยากเล่าผ่านโลกใบนั้น หวังว่าทุกคนคงสนุกไปเรื่องนะคะ



ขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามผลงานของกัล
เจอกันวันที่ 7 กรกฎาคมค่ะ ^^
กัลฐิดา


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


วันที่ 01 พักร้อน


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



"ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ทำให้โลกของเราสงบสุข มันวนเวียนอยู่รอบตัวเราตราบเท่าที่เรายังยืนอยู่บนโลกกลมๆ ที่แสนจะคับแคบใบนี้ จงรับรู้ถึงมันและอยู่ร่วมกับมันอย่างมีความสุขเถิด......"
เสียงเทศน์ของท่านสาธุคุณเซบัสเตียนที่ดังเอื่อยเฉื่อยเหมือนเครื่องยนต์เก่าๆ ที่ใกล้จะดับ ผสานกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของหญิงสาวร่างเล็กเจ้าของผิวสีเข้ม เส้นผมหยิกฟูที่รวบถักเป็นเปียไว้อย่างดีขับเน้นให้ใบหน้าเล็กเรียว ซึ่งเจ้าตัวกำลังแยกเขี้ยวยิงฟันใส่ลำโพงกระจายเสียงที่ต่อจากคอนโซลคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุดของเธอ
"เฮ้อ! ฉันชักเบื่อเสียงท่านสาธุคุณแล้วสิ พูดแต่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ความรักความเริ้กอะไร ใครว่ามันอยู่รอบตัวเรา ฉันนี่สิ มองหาจนตาแทบจะบอดอยู่แล้วยังไม่เจอสักกะคน ให้ตายเถอะ อยากมีแฟน!"
"โวยวาย อะไรหะ หนวกหูน่า ซาน" หญิงสาวอีกคนในห้องขัดคอ ขณะหยิบดินสอมาขีดเขียนเลียนแบบตัวอักษรภาษาอังกฤษจากกระดาษโบราณสีน้ำตาล ซีดซึ่งเก็บรักษาสภาพด้วยเทคโนโลยีสุญญากาศไว้ได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน
“เขา เรียกว่ารำพึงรำพันจ้ะ ซิน เธอน่าจะรู้นี่ ฉันอุตส่าห์ไปโบสถ์ทุกวันเพราะอะไร ภาวนาไง ภาวนาขอพรพระผู้เป็นเจ้าให้มอบความรักให้ฉันสักที แต่ไหนล่ะ ไหน...ไม่มีสักคน”
ซินเดลเงยหน้าจากกระดาษที่เธอเพิ่งขีดเขียนตัวอักษรเสร็จ แล้วหันไปมองหน้าจอเอ็มพีซี[1] ก่อนจะเริ่มใส่ข้อมูลตัวอักษรแต่ละตัวเหล่านั้นลงไปเติมเต็มให้แก่กลุ่มตัว อักษรเดิมที่เธอเก็บข้อมูลไว้ก่อนหน้านั้น พลางตอบเพื่อนสนิทว่า
“ซานโดร่า เมลล์ฟิช ยอมรับเถอะ เธอไปโบสถ์นั้นเพราะท่านสาธุคุณสุดหล่อของเธอ พระเจ้าเลยลงโทษไง”
“อย่า มาแช่งกันนะซิน อย่างน้อยฉันก็ดีกว่าเธอแล้วกัน บอกมาสิเธอไปโบสถ์ครั้งสุดท้ายเมื่อไรกัน ยายคนบ้างาน” ซานโดร่าเถียงทันควันตามประสาคนปากไว ในขณะที่คนโดนย้อนทำเพียงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
ซานโดร่ามองท่าทางไม่แยแสของเพื่อนรักอย่างอ่อนใจ
ซิ นเดล ไอซ์แสค เป็นคนแปลก ด้วยรูปร่างหน้าตาของเธอ ไม่ยากเลยที่จะเป็นที่ต้องตาต้องใจของชายหนุ่ม แต่เจ้าตัวกลับซ่อนตัวเองไว้ด้วยเสื้อผ้าเฉิ่มๆ ซ่อนใบหน้าอ่อนหวานกว่าวัยภายใต้แว่นตาหนาเตอะ และเส้นผมสีทองที่หยักศกเป็นรอนสลวยก็ถูกรวบขมวดมุ่นเป็นมวยสุดเชยจนหมดทรง ไร้ค่า แต่ถึงกระนั้น ผู้ชายในชั้นที่หนึ่งร้อยเก้าในตึกเซ็นเตอร์ของแม็คโดเวลล์ บิลดิงทุกคนกลับขอเธอออกเดท
“ผู้ชายมีอะไรดี ซาน พวกเขาล้วนเอาเปรียบ เห็นแก่ตัว แล้วก็เอาแต่ใจ ฉันไม่เห็นอยากจะมีแฟนเลย”
ซิ นเดลยกเหตุผลปลอบใจเพื่อน เพราะรู้ว่าตั้งแต่ซานโดร่าเลิกกับแฟนเก่าเมื่อปีก่อน เธอก็เพียรพยายามเหลือเกิน หวังจะมีคนมาช่วยให้หัวใจกระชุ่มกระชวยขึ้น แต่น่าเสียดาย ซานโดร่าไม่ค่อยมีโชคในเรื่องนั้นนัก
"เธอ จะมารู้อะไรล่ะ อย่างเธอน่ะ แค่ปรายตาให้ก็มีผู้ชายตามเป็นพรวนแล้วนี่ แล้วไงจิบน้ำชายามบ่ายกับนายไมค์คราวที่แล้วหวานชื่นดีไหมล่ะ"
ไมค์ แคมป์เบลล์ ชายหนุ่มร่างยักษ์ ผิวสีน้ำหมึก เป็นนักวิจัยทางประวัติศาสตร์วัฒนธรรมยุโรปโบราณ ที่กำลังใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีไปกับการเริ่มต้นขอเดทกับซินเดลด้วยการ เชิญไปจิบน้ำชายามบ่ายอันแสนหวานชื่นในความคิดของเขา
"อย่าพูดถึงอีตานั่นให้ได้ยินอีกนะ รู้ไหม การที่ฉันต้องนั่งละเลียดของเหลวบ้าๆ นั่นเป็นชั่วโมง เพื่อจะฟังแค่ว่า ‘ผมรักคุณครับ’ มันทำให้เสียเวลาอันมีค่าของฉันแค่ไหน รักบ้าบออะไร เจอกันแค่สามครั้งเองนะ"
เสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนสาวยิ่งทำให้ซินเดลอารมณ์เสียมากขึ้น
“แต่เธอก็ยอมไปเดทกับเขา”
“นั่นเพราะเธอหลอกให้ฉันไปต่างหาก จำได้ไหม” ซินเดลสวนกลับอย่างหัวเสีย
“ฉันแค่อยากให้เธอได้พบเจอใครบ้าง รู้ไหมจ๊ะ ซิน ผู้ชายน่ะดีกว่าหลักศิลาจารึกเยอะเลยนะ ฉันรับประกัน”
ซินเดลเงยหน้าจากจอเอ็มพีซี แล้วทำท่าขนพองอย่างสยองกับเสียงชวนฝันของเพื่อน
“ให้ฉันถอดรหัสอักษรพวกนี้อีกสักสิบล้านปียังรู้สึกดีกว่า”
เท่า นั้นเอง ซานโดร่าก็หลุดหัวเราะออกมาอีกล็อตใหญ่ สองสาวคบกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ซานโดร่ารู้ดีว่าซินเดลเกลียดผู้ชายแค่ไหน ดังนั้น จึงเป็นเรื่องสนุกสำหรับซานโดร่าที่ได้แกล้งซินเดลเล็กๆ น้อยๆ อย่างนั้น
“เธอ คงไม่ผื่นขึ้นไปทั้งตัวหรอกใช่ไหม ตอนนายไมค์สารภาพรักกับเธอน่ะ” หญิงสาวผิวเข้มยังไม่ยอมหยุดแกล้งเพื่อนถามขึ้นทั้งที่ยังกลั้นหัวเราะ
"หยุดหัวเราะไปเลย ซาน เธอไม่รู้หรอกว่าฉันรู้สึกยังไง น่าขยะแขยงจะตายไป หวานชื่นบ้าบออะไร ไร้สาระสิ้นดี"
"เธอก็ทำพูดเข้า ใครๆ ก็อยากจะฟังกันทั้งนั้นแหละ ผมรักคุณ ผมรักคุณ โอ๊ย! ถ้ามีคนมาบอกฉันอย่างนี้ละก็ ฉันจะรีบกระโดดกอดเขาเลย"
ซิ นเดลหันขวับมามองหน้าเพื่อนสาว ซึ่งกำลังทำท่าส่งสายตาเพ้อฝันถึงใครบางคนท่ามกลางอากาศธาตุอย่างเลื่อนลอย แต่ก่อนที่จะพูดอะไรต่อ เสียงจากหน้าจอก็ดึงสายตาของเธอกลับมาเสียก่อน
"มีคนติดต่อเข้ามาค่ะ จะตอบรับการติดต่อครั้งนี้หรือไม่ โปรดยืนยันภายใน 3 วินาทีหลังสัญญาณนี้ ไม่อย่างนั้นดิฉันจะตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความค่ะ...ติ๊ด~” เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติของเครื่องเอ็มพีซีรายงานอย่างเคร่งครัด
"รับ"
เสียงตอบสั้นๆ ของซินเดล ทำให้หน้าจอที่แสดงเอกสารรายงานวิจัยปรับเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เธอคุ้นเคยทันที
ลอเรนซ์ วีวองเซ่ หัวหน้าศูนย์วิจัยทางประวัติศาสตร์แม็คโดเวลล์
"สวัสดีสาวๆ วันนี้เป็นยังไงกันบ้าง"
"สบายดีค่ะ ลอเรนซ์"
เสียงตอบรับที่ดังเกือบจะพร้อมๆ กันของซินเดลและซานโดร่า ทำให้ลอเรนซ์ยิ้มกว้างขึ้น
"ดูหน้าตาคุณไม่เป็นอย่างนั้นเลยนี่ ซิน คุณน่าจะพักผ่อนบ้าง วันหยุดสะสมของคุณที่เก็บเอาไว้มันเกินปีแล้วละมั้ง เอาไปใช้บ้างนะ"
ซินเดลยิ้มให้กับความห่วงใยนั้น พร้อมกับส่ายหน้าแล้วตอบว่า
"งาน ยังไม่เสร็จเลย ลอเรนซ์ คุณไม่ใช่เหรอที่เอางานมาให้ไม่หยุดไม่หย่อนน่ะ" เสียงเหน็บแนมกลับ ทำเอาชายชรารุ่นราวคราวพ่อเธออย่างลอเรนซ์ต้องหัวเราะเบาๆ ออกมา
"ก็ คุณอยากเป็นนักวิจัยที่เก่งที่สุดของเราทำไมล่ะ ที่ติดต่อมาคราวนี้ก็เรื่องนี้แหละ เบื้องบนชมลงมาว่า งานวิจัยของคุณคราวที่แล้วทำให้แม็คโดเวลล์ คอร์ปอเรชัน ของเราได้กำไรมหาศาลอีกแล้ว..."
ลอเรนซ์ยังไม่ทันจะพูดต่อ ซานโดร่าก็พูดแทรกขึ้นมาว่า
"อย่างนี้ก็มีรางวัลมาให้พวกเราใช่ไหมคะ ลอเรนซ์"
"ใช่แล้ว สาวน้อย เพื่อตอบแทนพวกคุณ ทางบริษัทเพิ่มทุนวิจัยให้ และ..."
"โห ไม่เห็นเป็นรางวัลเลย เพิ่มทุนก็เพิ่มงานน่ะสิคะ??" ซานโดร่าโหยหวนขึ้นมาอีก
"อย่าง เพิ่งโวยวายสิ สาวน้อย นอกจากเพิ่มทุนวิจัยให้แล้ว ก็มีรางวัลพิเศษให้ด้วย เป็นตั๋วท่องเที่ยว ไปที่ไหนในโลกก็ได้ฟรีทุกอย่างตลอดทริปเป็นจำนวนเงินไม่เกิน 10 เท่าของเงินเดือนปัจจุบัน"
"ว้าว! ยอดไปเลย เนาะ ซิน" แต่ดูเหมือนซานโดร่าจะยิ้มเก้อเมื่อเพื่อนสาวพูดแทรกขึ้น
"ถ้าไม่อยากไปเที่ยวล่ะคะ ลอเรนซ์" รอยยิ้มของลอเรนซ์ชะงักทันที
"โธ่! ซิน คุณควรไปเที่ยวบ้างนะ อยู่แต่ในศูนย์วิจัย ดูคุณสิ ตัวขาวซีดไปหมดแล้ว คุณน่าจะออกไปผ่อนคลายบ้าง"
“เมื่อกี้คุณยังพูดไม่จบเลยค่ะ นอกจากเรื่องไปเที่ยว เรื่องเพิ่มทุน เบื้องบนยังให้อะไรเราอีกคะ” ซินเดลเปลี่ยนเรื่อง
ลอเรนซ์ส่ายหน้าอย่างระอากับคนบ้างานที่หาทางออกให้ตัวเองอีกจนได้ เขาจึงพูดต่อว่า
“เบื้องบนอยากพบผู้รับผิดชอบผลงาน...” ลอเรนซ์ยังพูดไม่ทันจบ ซินเดลก็ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ก็คุณไง”
ซินเดลตอบขณะรัวนิ้วลงบนจอเอ็มพีซี เพื่อเคลื่อนย้ายตัวอักษรมากมายให้เข้าที่เข้าทาง
“เบื้องบนเริ่มสงสัยแล้วว่าผลงานช่วงหลังๆ มานี่ ไม่ใช่ฝีมือถอดรหัสของผมคนเดียว” ลอเรนซ์ดักทาง
นิ้วที่กำลังรัวบนแป้นอยู่ชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาลอเรนซ์และหันไปสบตาซานโดร่า ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“งั้นก็ให้ซานไปสิคะ”
“อ้าว ไหงงั้นล่ะเธอ ฉันจะไปตอบเขาได้ไงว่าฉันแปลตัวอักษรพวกนั้นมายังไง ซินจ๊ะ ลืมไปหรือเปล่า ฉันน่ะจบมาทางการวิเคราะห์หิน ไม่ใช่การวิเคราะห์อักษรไขว้นะจ๊ะ” คนถูกผลักภาระมาให้ถึงกับโวย
ซิ นเดลค้อนให้เพื่อนวงใหญ่ ก่อนจะหันไปหาหัวหน้าแล้วพูดเสียงอ่อนว่า “ช่วยหน่อยสิคะ ทำยังไงก็ได้ ฉันไม่อยากเจอพวกเขา หลายปีที่ผ่านมาก็ไม่เห็นต้องไปพบเลย พวกเขาก็รับรู้ว่าเราทำงานกันเป็นทีม คุณรับหน้าไปก็ถูกแล้วนี่คะ”
ลอเรนซ์มีสีหน้าลำบากใจ เหมือนมีบางอย่างที่แก้ไม่ตก แต่ปากก็ยังเกลี่ยกล่อมลูกน้องสาวต่อ
“พวกเขาคงแค่อยากชื่นชมกับคุณ ผมก็ไม่สบายใจที่จะออกหน้ารับความดีความชอบกับผลงานที่ไม่ได้ทำหรอกนะ ทำไมคุณถึงไม่อยากพบพวกเขาล่ะ”
สีหน้าหลังกรอบแว่นตาหนาเตอะเรียบเฉย แต่ชั่ววินาทีหนึ่งก็หายไป ซินเดลฝืนยิ้มแล้วตอบว่า
“ฉันไม่ชอบอยู่ต่อหน้าคนใหญ่คนโตนี่คะ เอาเป็นว่าคุณจัดการให้ทีนะคะ ตอนนี้ฉันกำลังสนุกกับของเล่นชิ้นใหม่เลย”
“แต่นี่เป็นการขอพบครั้งที่สามแล้วนะซิน ผมเกรงว่า หากครั้งนี้คุณไม่ยอมเผยตัว มีหวังผมได้โดนตรวจสอบแน่”
“ตรวจ สอบ? อย่าบ้าไปหน่อยเลยน่า ลอเรนซ์ เราไม่ได้ทุจริตนะ จริงไหมซิน” ซานโดร่าแย้งอย่างคนที่รู้ดีว่าเพื่อนอึดอัดไม่อยากไปพบเบื้องบนเพราะอะไร
"แต่...."
“นะคะ ลอเรนซ์ เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันจะลาพักร้อนก็ได้”
ซินเดลพูดพลางส่งสายตาขอร้องไปให้เจ้านายที่เธอเคารพเหมือนคนในครอบครัว
“รีบๆ รับน่า ลอเรนซ์ คุณก็รู้ว่า ยากแค่ไหนที่ซินจะยอมพักงานน่ะ”
ซานโดร่ารีบสนับสนุนพลางขยิบตาให้เพื่อน ซึ่งซินเดลก็ได้แต่ส่งยิ้มทางสายตาให้เธอ
ลอเรนซ์ถอนหายใจดังๆ แล้วพูดขึ้นว่า "ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายนะซิน และคุณต้องลาพักอย่างน้อยสามเดือน โอเคไหม”
“เดือนเดียวไม่ได้เหรอคะ” ซินเดลต่อรอง
“ไม่ได้ ผมลางานให้คุณสองคนเรียบร้อยแล้ว 3 เดือน ที่เหลือก็แค่แจ้งรหัสประจำตัวของคุณไปที่แผนกธุรการ การลาพักงานของคุณก็เรียบร้อย เข้าใจนะ"
"แต่งานที่ยังค้างอยู่นี่ล่ะคะ กำหนดส่งในอีกสองเดือนไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันลาสามเดือนแล้ว..." ซินเดลเริ่มต่อรอง
"คุณ ทำงานได้แค่วันนี้เป็นวันสุดท้ายเท่านั้น หลังจากวันนี้ให้ส่งต่องานมาให้ผม เข้าใจไหม" ลอเรนซ์สั่งอย่างเฉียบขาด ก่อนจะตัดสัญญาณการติดต่อไป
"จบการติดต่อแต่เพียงเท่านี้ ขอบคุณค่ะ" เสียงจากเอ็มพีซีทำเอาซินเดลถอนหายใจเฮือกใหญ่
"โธ่เอ๊ย! ซิน ได้ไปเที่ยวไม่ดีหรือไง" เสียงต่อว่าต่อขานจากเพื่อน ทำให้ซินเดลต้องถอนหายใจอีกเฮือก ก่อนจะตอบว่า
"ก็ไม่รู้จะไปไหนนี่"
“แต่ก็ดีกว่าต้องขึ้นไปข้างบนไม่ใช่เหรอ” เพื่อนสาวผิวเข้มออกความเห็นที่ทำให้ซินเดลยอมรับวันหยุดยาว
“เอาน่า จะได้พักบ้างไง แถมบริษัทจ่ายเงินให้อีก นี่แหละฉันถึงได้รักแม็คโดเวลล์ คอร์ปอเรชัน”
“แต่ฉันอยากทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จก่อนนี่”
ซิ นเดลหันไปมองงานตัวเองที่ทำค้างอยู่อย่างเสียดาย เธอแปลมันเกือบจะเสร็จแล้ว ถ้าเสร็จเธอก็จะเข้าใกล้มันอีกก้าว อีกนิดเดียวเท่านั้น ซินเดลคิด ขณะที่หูได้ยินเสียงเพื่อนสนิทบ่นว่า
"เธอ มันก็อย่างนี้ทุกทีสิน่า ชีวิตนี้มีแต่งานวิจัย วิจัย ออกไปเจอโลกภายนอกซะบ้าง ถึงโลกนี้มันจะแคบ แต่มันก็กว้างกว่าชั้นที่หนึ่งร้อยเก้าในตึกนี้ของเรานะจะบอกให้"
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเพื่อนสาว ซานโดร่าจึงพูดต่อว่า
"เอา เถอะ เรื่องจะไปไหน เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า ฉันว่าเธอรีบเคลียร์งานดีกว่า ที่ลอเรนซ์พูดถ้าจะเอาจริง พรุ่งนี้ถึงเราเข้ามาทำงานก็คงถูกหน่วยรักษาความปลอดภัยโยนออกไปแหงๆ"
ซินเดลพยักหน้าพร้อมกับเริ่มทำงานที่ค้างต่อ และหวังว่าทุกอย่างที่เธอต้องการจะเสร็จทันในวันนี้
 
“เธอปฏิเสธที่จะพบผม”
เสียง ทุ้มทรงอำนาจดังขึ้น หลังจากสัญญาณโทรศัพท์บนหน้าจอเอ็มพีซีของ ลอเรนซ์ วีวองเซ่ ปิดการสนทนา ที่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของชายชรายืนอยู่ด้วยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กว่าชายหนุ่ม ทั่วไปในเซ็นทรัลเอิร์ท  ลอเรนซ์ รู้ว่าเขาไม่ต้องปั้นแต่งคำอธิบายที่ซินเดลไม่อยากพบผู้บริหารระดับสูงอีกแล้ว เพราะคนที่ต้องการพบลูกน้องของเขาได้ยินทุกคำพูดที่ตอบโต้กัน
น่า แปลกที่เบื้องบนส่งคนมาตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ความจริงจะเรียกว่าตรวจสอบก็ไม่เชิงนัก เพราะซินเดล ไอซ์แสค ไม่ได้ปิดบังตัวเองเลย ชื่อของเธออยู่ในทุกผลงานที่เธอทำ เพียงแต่ไม่ได้อยู่ในฐานะหัวหน้าทีมงานอย่างที่เป็นจริง ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซินเดลไม่อยากทำตัวเด่น แต่ก็นั่นแหละ เหมือนเบื้องบนจะรู้อะไรบางอย่าง จึงร้องขอให้ซินเดลเข้าพบหลายครั้ง แต่เธอก็ปฏิเสธทุกครั้ง
เป็น ที่รู้กันดีว่า แม็คโดเวลล์ คอร์ปอเรชัน ให้ความสำคัญกับความต้องการของพนักงานเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะพนักงานที่มีความสามารถพิเศษ ซึ่งสร้างรายได้ให้แก่บริษัทด้วยแล้ว พวกเขาหรือเธอจะได้รับการปฏิบัติประดุจเจ้าชายเจ้าหญิงเลยทีเดียว และการที่ซินเดลปฏิเสธที่จะเข้าพบเบื้องบนได้ถึงสามครั้งติดกันด้วยเหตุผล ส่วนตัว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะนักวิจัยเก่งๆ มักมีนิสัยแปลกประหลาดเสมอ แต่ครั้งนี้เบื้องบนกลับส่งคนคนนี้มาติดตามผลอย่างใกล้ชิด มันเพราะอะไรกันนะ
ลอเรนซ์ กระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า “ครับ ผมเกรงว่าจะเป็นอย่างนั้น” พลางมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดสูทเต็มยศที่กำลังยืนมองลงไปยังถนนหน ทางเบื้องล่าง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา
“ทำไม”
ลอเรนซ์ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ความจริงเขาไม่ใช่คนที่กลัวใครง่ายๆ และยิ่งคนที่อ่อนวัยกว่าเขาด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้ แต่คนตรงหน้าเป็นข้อยกเว้น ชายหนุ่มที่กำลังก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของ แม็คโดเวลล์ คอร์ปอเรชัน ราชาแห่งอาณาจักรแม็คโดเวลล์ บิลดิง ย่อมแตกต่างจากคนทั่วไป
ภาย ใต้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาซ่อนเขี้ยวเล็บไว้มากมาย และหากไม่ใช่คนสิ้นคิดก็อย่าได้ขัดใจผู้ชายคนนี้ หลายคนอาจคิดว่าเขาเป็นเพียงทายาทที่บังเอิญเกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่คนที่ทำงานกับบริษัทนี้มานานเกือบสี่สิบปีอย่างลอเรนซ์รู้ดี สายเลือดของแม็คโดเวลล์มีบางอย่างพิเศษเสมอ เพียงแต่เขายังไม่รู้เท่านั้นเองว่า อิชเลย์ โทมัส แม็คโดเวลล์ คนนี้มีความพิเศษอะไรซ่อนอยู่
“มันเป็นเรื่องส่วนตัวครับ ผมไม่ทราบ บางทีคุณอาจต้องหาคำตอบนั้นเอง”
มุมปากของอิชเลย์ยกขึ้นอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพูดว่า
“ก็ คงจะเป็นเช่นนั้น ขอบคุณในความร่วมมือ ช่วยส่งข้อมูลเกี่ยวกับลูกน้องของคุณไปให้เลขาฯ ของผมด้วย หวังว่าเมื่อผมขึ้นไปถึงห้องข้อมูลทุกอย่าง...รวมถึงสถานที่ที่มิสไอซ์แสคจะ ไปพักผ่อนจะพร้อมอยู่บนหน้าจอเอ็มพีซีของผมแล้ว”
พูดจบชายหนุ่มก็ไปยืนอยู่ตรงประตูที่เปิดอ้าออกเองโดยอัตโนมัติแล้ว
“เอ่อ...”
“ผม รู้เรื่องการรักษาความเป็นส่วนตัวดี คุณลอเรนซ์ แต่คุณคงไม่อยากให้ผมต้องค้นประวัติลูกจ้างของผมเองใช่ไหม” อิชเลย์ดักคอด้วยน้ำเสียงเรียบ ซึ่งนั่นทำให้ลอเรนซ์ไม่กล้าโต้แย้ง
เขา รู้ดี ถ้าคนตรงหน้าลงมือหาข้อมูลเอง ข้อมูลบางอย่างแม้พวกเขาจะซ่อนไว้อย่างดีก็อาจตกถึงมือผู้ชายคนนี้ได้ไม่ยาก ฉะนั้น มิสู้จัดส่งไปให้เองจะดีกว่า จะได้เลือกได้ว่าจะให้หรือจะเก็บเรื่องไหนเป็นความลับ...เรื่องที่สำคัญ จริงๆ ที่ให้เขารู้ไม่ได้
“ครับ คุณจะได้ข้อมูลตามที่ต้องการ”
“ดี” ชายหนุ่มรับคำ แล้วเดินออกจากห้องไป
เมื่อบานประตูปิดลงลอเรนซ์ จึงเสียงถอนหายใจยาว ก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งรัวนิ้วพิมพ์ลงบนหน้าจอเอ็มพีซีตัวเองพลางพึมพำไปด้วยว่า
“ขอร้องล่ะซิน คุณควรออกไปพักผ่อนนอกเซ็นทรัลเอิร์ท นั่นเป็นทางเดียวที่จะหนีผู้ชายคนนี้ได้...เอ่อ ชั่วคราว”
พูด ไปนิ้วก็รัวพิมพ์บ้านเลขที่ที่ซินเดลอาศัยอยู่ลงในหัวข้อคำถามที่ว่า หญิงสาวจะไปพักผ่อนที่ไหน และให้เหตุผลกำกับว่า ซินเดล ไอซ์แสค เป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบออกนอกเมือง ดังนั้น เธอจึงเลือกพักผ่อนที่บ้าน ก่อนจะกดส่งข้อมูล และเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง
“ไม่เป็นไรหรอก ซินเดลเก่งจะตาย และคนคนนั้นคงไม่ทำอะไรเธอ”
นั่น คือคำพูดที่ลอเรนซ์ปลอบใจตัวเอง แต่คนที่เพิ่งได้รับข้อมูลทันทีที่ก้าวเข้าห้องทำงานของตัวเองอาจไม่คิดแบบ เดียวกับเขา ชายหนุ่มอ่านข้อความมากมายที่ได้รับในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนจะกดปุ่มเชื่อมต่อไปยังเลขาฯ ของเขา
“ครับ คุณอิชเลย์” เสียงเข้มขรึมตอบรับดังมาตามลำโพงพิเศษที่ป้องกันการดักฟัง
“ผมจะลาพักร้อน”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะถามกลับว่า
“ในรอบสิบปีน่ะเหรอครับ”
ใบหน้านิ่งดุของอิชเลย์ดูผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินคำถามของเลขาฯ คนสนิท “ใช่”
“กี่...วันครับ”
“นายอดใจไว้ที่จะไม่ถามฉันว่า กี่ชั่วโมงใช่ไหม นิค”
“หามิได้ครับท่าน ผมแค่ต้องทำบันทึกถึงท่านประธานเท่านั้น ว่าลูกชายคนเดียวของท่านจะลาไปกี่วัน”
ดวงตาของอิชเลย์ส่งประกายพราวด้วยรอยยิ้มออกมา แต่ใบหน้าเขากลับไม่ยิ้มอย่างที่ดวงตาเขาสื่อในขณะที่ชายหนุ่มตอบกลับว่า
“สามเดือน...อย่างมากน่ะนะ สถานที่ยังไม่รู้ ถ้ารู้แน่นอน ฉันจะบอกนาย โอเคนะ”
“ไม่ครับ ผมมีปัญหาหนึ่ง”
เจ้า นายหนุ่มเกือบจะขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่ายังมีปัญหาอะไรอีกที่นิโคลัส เลขาฯ คนเก่งของเขาจัดการไม่ได้ แต่ก็ต้องหลุดหัวเราะแบบไม่มีเสียงออกมา เมื่อลูกน้องคนสนิทถามต่อว่า
“ผมไม่รู้ว่าจะใส่เหตุผลที่เหมาะสมในการลาพักของท่านว่าอะไรครับ”
“นายต้องได้รับเงินพิเศษจากแม่ฉันแน่ๆ ใครๆ ก็รู้ว่า การลาพักผ่อนไม่เคยต้องให้เหตุผล”
“ผมไม่นิยมรับสินบน หรือหาลำไพ่พิเศษอย่างนั้นหรอกครับท่าน แค่เพื่อความปลอดภัยเท่านั้น”
“ธุระของครอบครัว”
“อะไรนะครับ”
อิช เลย์ โทมัส แม็คโดเวลล์ หมุนเก้าอี้หันออกจากโต๊ะทำงานตัวเอง เพื่อเผชิญหน้ากับดวงอาทิตย์ที่กำลังหมุนไปตกยังอีกฟากโลก ปลายนิ้วของเขาเคาะบนที่เท้าแขนเก้าอี้อย่างครุ่นคิด แล้วภาพหญิงสาวเจ้าของเส้นผมสีทองที่มุ่นมวยผมไว้แบบหลวมๆ ในชุดนักวิจัยของแม็คโดเวลล์ก็ปรากฏขึ้นแทนภาพในยามเย็น
“เหตุผลในการขอลาพักผ่อนของฉันคือ...ธุระของครอบครัว”
 


[1] หน้า จอรุ่นใหม่ผลิตโดยบริษัทแม็คโดเวลล์มีคุณสมบัติพิเศษที่เป็นได้ทั้งหน้า จอแสดงผล สแกนเนอร์ กล้องถ่ายภาพ โทรศัพท์ที่เห็นหน้าระหว่างคู่สาย เทปบันทึกเสียง สามารถส่งสัญญาณได้ทั้งทางแม่เหล็กและผ่านพลังจิตสั่งพริ้นเตอร์ได้โดยไม่ต้องต่อสาย คุณสามารถปรับขนาดให้เหมาะกับการใช้งาน ง่ายต่อการพกพา


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เป็นไงคะ การเปิดตัวพระเอกกับนางเอกของเรา
อยากโพสให้เร็วกว่านี้ แต่ทำไมได้อย่างที่ใจคิดเลย


มีงานมากมายรอให้ทำ การจัดลำดับเป็นเรื่องสำคัญ
เพราะถ้าไม่อย่างนั้น กัลอาจไม่ได้ทำทั้งหมด
ขอบคุณสำหรับความเข้าใจของทุกคนนะคะ



สปอยค่ะ

 
“อีกไม่นานเขาจะมา” เสียงนุ่มนวลดังขึ้นก่อนที่ซินเดลจะก้าวเดินห่างออกไป
“คะ?” ซินเดลหันกลับไปหาหญิง
หญิง ชราเงยหน้าขึ้นสบตากับซินเดล ก่อนจะย้ำด้วยใบหน้าอ่อนโยนว่า “อีกไม่นานคนที่จะทำให้ความหวังของหนูจะมายืนตรงหน้าหนู เขาจะมาพร้อมกับปัญหามากมายแต่เขาก็จะนำความสมหวังมากับเขาด้วย อย่าปล่อยให้เขาจากไป...นั่นคือคำทำนายของฉัน..."
 
ใครจะมาก็ไม่รู้นะคะ ><
 

Post Comment

Statistic

Date posted: 5 years ago.
Date modified: 3 years ago.
Overall Viewed: 62,229 times
Monthly Viewed: 155 times
Rated: 5 times
Favorited: 9 times
Commented: 3 times
Player

Advertise

TSWriter.com - Reader and Writer Community. - Terms of Use and Disclaimer - Advertisement

©2009 All Rights Reserved.