- ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ -

- ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ - วันที่ 03 ข้อแลกเปลี่ยน

Cinderella 3225
Author กัลฐิดา

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีค่ะ


สับดาห์ที่แล้ว เราได้เปิดตัวพระเอกกับนางเอกของเราอย่างครบถ้วน
หลายคนสงสัยอายุของคนทั้งคู่ ฮ่าา เอาเป็นว่าไม่น้อยแล้วล่ะค่ะ
แล้วก็ไม่ได้เยอะอย่างอายุของดัสค์หรอกเนอะ
จะมีบอกในตอนต่อๆ ไปนะคะ


กัลคิดหนักเหมือนกันในการเริ่มต้นเรื่องด้วยความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานไปแล้ว
ความยากของการเขียนเลยทวีคูณเลย แหะ แหะ
แต่ก็เขียนไปแล้วล่ะค่ะ ลองอ่านกันดูนะคะ



เจอกันวันที่ 21 กรกฎาคมค่ะ ^^
กัลฐิดา


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


วันที่ 03 ข้อแลกเปลี่ยน


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


อาหารมื้อค่ำผ่านไปอย่างรวดเร็วและเต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน ซินเดลไม่พลาดที่จะแสดงให้แขกที่ไม่ได้ รับเชิญรับรู้ว่าเธอไม่ได้ใส่ใจหรือคิดจะมอบไมตรีจิตของเจ้าบ้านให้เขาสัก นิด มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะทำให้คนรอบตัวเธอรู้สึกว่าเขาไม่มีตัวตน สำหรับซินเดล ทุกคนเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่มีความหมายและไร้ตัวตน แม้แต่ซานโดร่าเองเวลาเจอซินเดลในเวลาแบบนี้ยังต้องล่าถอย และรอคอยจนกว่าซินเดลจะเดินออกจากโลกส่วนตัวของเธอไปหาผู้คน

ซินเดลเกลียดการเอาความรู้สึกของตัวเอง ไปผูกติดไว้กับความรู้สึกของคนอื่น ทำให้เธอดูไร้ค่าเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว แต่การที่ตัองลิ้มรสความทุกข์ทรมานในตอนนั้นก็แลกมาด้วยกับความแข็งแกร่งของ เธอในวันนี้

ใช่ เราเก่งและแกร่งขึ้นกว่าเมื่อห้าปีก่อนแล้ว

“ทำไมคุณถึงปฏิเสธที่จะเข้าพบพวกเรา” เสียงทุ้มถามขึ้นขณะที่ซินเดลเริ่มเก็บจานอาหารบนโต๊ะ

“เหตุผลส่วนตัวค่ะ” ซินเดลตอบ

“ผมควรดีใจไหมที่ผมเป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลส่วนตัวของคุณ”

อิชเลย์ถาม ซินเดลปรายตาขึ้นมองใบหน้าคนถาม

“คุณคาดหวังจะได้รับคำตอบแบบไหนล่ะคะ” ซินเดลตอบเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะยกจานทั้งหมดไปที่ซิงค์ล้างจาน

ดวงตาของอิชเลย์หรี่มองอย่างประเมิน ดูเหมือนคำตอบนั้นทำให้อิชเลย์ประหลาดใจ ผู้หญิงตรงหน้าแตกต่างไปจากซินเดลที่เขาเคยรู้จักมากทีเดียว แม้ซินเดลจะเป็นคนแข็งกร้าว แต่เธอไม่เคยทำอย่างนั้น...อย่างน้อยก็ไม่ใช่กับเขา ดูเหมือนว่าเขาต้องสำรวจคู่ต่อสู้ใหม่อีกครั้งเสียแล้ว

“ทำไมคุณถึงกลับมา” 

ชายหนุ่มถามขึ้น หลังจากปล่อยให้เสียงกระทบของจานชามดังแทนที่บทสนทนามาได้สักพัก

“ฉันเองก็ต้องหาเลี้ยงตัวเองเหมือนกัน”

ซินเดลตอบโดยไม่หันกลับมา มือของเธอยังคงทำงานต่ออย่างดีเยี่ยม ทุกอย่างถูกล้างและเช็ดด้วยผ้าขนหนูจนแห้งอย่างรวดเร็ว

“ทำไมถึงต้องเป็นแม็คโดเวลล์” อิชเลย์ถามต่อ

“เพราะที่นี่ให้ค่าตอบแทนสูงที่สุด” ซินเดลตอบกลับเร็วพอๆ กับคำถามที่พุ่งตรงเข้าประเด็น

“เราสองคนต่างรู้ว่าคุณไม่ได้ต้องการเงินขนาดนั้น ซิน”

อิชเลย์เปลี่ยนประเด็น เขาคิดว่าเธอกำลังตอบเพื่อเบี่ยงเบนให้เขาออกจากทุกสิ่งที่เธอคิดจะทำ ไม่สิ ณ เวลานี้ต้องบอกว่า เธอตั้งใจกันเขาออกจากสิ่งที่เธอกำลังจะทำ

ซินเดลวางจานใบสุดท้ายที่เช็ดเสร็จเข้าตู้เก็บจาน แล้วหันมาสบตาอิชเลย์ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“ไม่มีอะไรที่เป็นสิ่งที่คุณกับฉันเข้า ใจตรงกัน มิสเตอร์แม็คโดเวลล์ ต้องการเงินหรือไม่ เป็นสิ่งที่ฉันตัดสินใจเอง ไม่ต้องให้คุณมาบอก”

“ทอม”

อิชเลย์เอ่ยแก้ไขคำสรรพนามที่ใช้เรียกแทนชื่อเขากับซินเดลอีก ครั้ง แต่ซินเดลไม่คิดจะสนใจ เธอเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะอาหารในตำแหน่งตรงข้ามกับอิชเลย์ก่อนจะถามขึ้น ว่า

“เรามาพูดเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้กันไหมคะ พรุ่งนี้ กี่โมงดีคะ”

ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งโดยไม่มีใครตอบ ซินเดลคาดหวังจะเห็นสักครั้งในชีวิตว่า เธอจะทำให้เขาขมวดคิ้วนิ่วหน้าได้ไหม แต่ก็เช่นเคย ไม่มีอะไรทำให้ใบหน้าเรียบเฉยของผู้ชายตรงหน้าเปลี่ยนไปได้ ใบหน้าเดียวที่เธอเคยเห็นก็คือ หน้าของปีศาจร้ายที่แสนเย็นชา

“ผมไม่หย่า” ชายหนุ่มพูดย้ำช้าและชัด มั่นคงเหมือนกับตัวเขา

ซินเดลสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ มือที่ประสานกันบนโต๊ะบีบกันแน่นก่อนจะผ่อนคลายลง ใบหน้านิ่งขมึงทึงของซินเดลแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนคลาย รอยยิ้มน้อยๆ ที่ทำให้ใบหน้าของเธออ่อนเยาว์ลงปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับดวงตาที่เปล่งประกาย

“งั้นฉันจะย้ายไปจากที่นี่ อีกสามปีค่อยพบกันนะคะ”

หญิงสาวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ราวกับสิ่งที่เธอพูดไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครเลย ซินเดลไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว สถานภาพสมรสของเธอจะเป็นแบบไหน โสด หรือ แต่งงานแล้ว มันไม่สำคัญ เธอไม่เคยคิดจะสานสัมพันธ์กับใครจนเลยเถิดถึงขั้นนั้นอีก

ครั้งเดียว...ก็เกินพอแล้ว หญิงสาวบอกตัวเองในใจ

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อตกลงเรื่องระหว่างเรา...”

เพราะผมมีแผนอื่นสำหรับปัญหานั้นอยู่แล้ว อิชเลย์คิดต่อในใจ ขณะได้ยินเสียงตัวเองพูดต่อว่า

“...ผมมาที่นี่เพราะคุณกำลังสนใจในบางเรื่องที่คุณไม่ควรเข้าไปยุ่ง”

ความปั่นป่วนเกิดขึ้นภายในตัวซินเด ลอย่างรวดเร็วก่อนจะสงบลง และเมื่อมันสงบลงความเย็นยะเยือกก็จู่โจมร่างกายเธออย่างร้ายกาจที่สุด เธอรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังแข็งทื่อ ไร้การตอบสนอง แต่สมองของเธอยังได้ยินผู้ชายตรงหน้าพูดต่อไปว่า

“ผมพูดถูกใช่ไหม”

ซินเดลพยายามเรียกสติให้กลับมาด้วยการกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะตอบกลับไปพร้อมกับนั่งลงที่เดิมว่า

“ฉันไม่มีความเห็นในเรื่องนั้น”

อิชเลย์มองคนปากแข็งด้วยดวงตาที่ไม่มี ใครอ่านออก ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนท่าทีที่ตั้งประจันระหว่างกันมาเป็นท่าทีแบบสบายๆ ราวกับผู้ชายคนหนึ่งกำลังสนทนาหลังอาหารมื้อค่ำกับคู่รักของเขา ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักท่าทางคล้ายกำลังผ่อนคลายอย่างมาก แต่กลับเริ่มพูดต้อนให้ซินเดลจนมุม

“งานทุกชิ้นที่คุณทำ ล้วนเกี่ยวกับมัน คุณเข้ามาในแผนกวิจัยเพราะต้องการข้อมูลบางอย่างที่คุณไม่มี...ไม่สิ ต้องบอกว่า คุณต้องการข้อมูลของเรา เพราะไอซ์แสคไม่มีข้อมูลนั้น ถูกไหม”

“คุณต้องการอะไร มิสเตอร์แม็คโดเวลล์” ซินเดลถามเสียงเครียด

ดวงตาของอิชเลย์สะท้อนความเย็นชาออกมา ชั่ววินาทีหนึ่ง และเป็นวินาทีที่ซินเดลรู้สึกเสียวสันหลัง หญิงสาวเอามือกลับมาประสานอีกครั้ง เธอไม่อยากให้คนตรงหน้ารู้ว่าเธอกำลังเริ่มสั่นเพราะกลัวเขา เมื่อใดที่เขาจับได้ว่าเธอกลัว เขาก็จะอยู่เหนือเธออีกครั้ง และนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ต้องการ

“ถ้าคุณยังขืนเรียกผมอย่างนั้นอยู่อีก ผมคงต้องหาทางทำให้คุณจำได้เสียก่อนว่า คุณควรเรียกผมว่าอย่างไร”

อิชเลย์พูดพลางหลุบตาลงมองริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว ซินเดลแทบอยากจะลุกเดินหนีการลวนลามทางสายตานั้น แต่เธอก็ไม่ทำ เธอจะไม่ยอมให้เขาคุกคามได้อีก...ไม่ยอม ไม่ว่าเขาจะคุกคามเธอด้วยอะไรก็ตาม

“คุณเป็นอย่างนี้เสมอเหรอคะ คุณคิดว่าสามารถควบคุมทุกคนบนโลกได้งั้นเหรอ อิชเลย์ โทมัส แม็คโดเวลล์...”

ซินเดลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นกึ่งเยาะหยัน หญิงสาวยืดตัวลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปยืนข้างเขา แล้วทรุดตัวนั่งลงบนตักชายหนุ่มด้วยท่าทางยั่วยวนที่สุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะ ทำได้

“...น่าเสียดาย คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่ของคุณงั้นเหรอ เปล่าเลย...”

หญิงสาวเอ่ยขณะโอบแขนรอบคอสามีตามกฎหมายของเธอ พร้อมๆ กับขยับใบหน้าเข้าใกล้คนที่กำลังมองดูเธออย่างประเมิน ก่อนที่เขาจะหลับตาลงเมื่อริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอสัมผัสริมฝีปากของเขาอย่าง แผ่วเบาแล้วผละออก ชายหนุ่มลืมตาขึ้นสบดวงตาท้าทายของหญิงสาว

“ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้วค่ะ มิสเตอร์แม็คโดเวลล์ ฉันเป็นในสิ่งที่ฉันเป็น เอาละ ดูเหมือนฉันจะมีเรื่องให้ทำในวันพักร้อนของฉันเยอะทีเดียว...อ๊ะ! อื้อ”

ซินเดลที่กำลังจะลุกขึ้นจากตักของอิชเลย์อย่างนางพญา แต่กลับถูกรั้งร่างเข้าสู่อ้อมกอดของชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมๆ กับได้รับสัมผัสที่ร้อนแรงยิ่งกว่า

ซินเดลแทบช็อกกับสัมผัสที่เธอไม่ได้ เตรียมใจตั้งรับมาก่อน แต่เมื่อเขาเริ่มเธอก็พร้อมสู้ เธอจะไม่ยอมให้เขาเอาเปรียบแล้วมาพูดลับหลังได้ว่า เธอยอมสยบให้เขาต้องการเขา เขาไม่มีค่าขนาดนั้น สองหนุ่มสาวต่อสู้กันด้วยสัมผัสที่เร่าร้อนกันอยู่พักใหญ่ ก็เป็นฝ่ายชายที่จำต้องหยุดการต่อสู้นี้ด้วยตัวเขาเอง

“ให้ตายเถอะซิน”

ชายหนุ่มพึมพำขณะสบดวงตาวาวโรจน์ซึ่งปนเปไปด้วยทั้งความ รู้สึกโกรธและอารมณ์หวานของอีกฝ่าย อิชเลย์อยากจะบีบคอผู้หญิงคนนี้เท่าๆ กับอยากร่วมรักกับเธอให้สมกับที่เธอทำกับเขาไว้อย่างเจ็บแสบเมื่อห้าปีที่ แล้ว แต่นั่นต้องไม่ใช่ตอนนี้ พวกเขามีเรื่องต้องทำมากกว่ากิจกรรมบนเตียงฉันสามีภรรยา แม้ว่าเรื่องนั้นจะสำคัญมากก็ตาม แต่ยังมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่าในตอนนี้

“เราควรคุยกัน” อิชเลย์พูดเสียงขรึม

ซินเดลถลึงตามองเขา แล้วก้มลงมองกระดุมเสื้อที่ถูกปลดออกตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เธอลุกขึ้นแล้วจัดการเสื้อผ้าอันล่อแหลมอย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดขึ้นว่า

“พวกเราก็กำลังคุยกันอยู่ มิสเตอร์แม็คโดเวลล์ ซึ่งฉันได้ข้อสรุปว่า พรุ่งนี้จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ไปหาที่อยู่ใหม่...”

ซินเดลพูดถึงตรงนี้ก็หันกลับมาสบตาอิชเลย์ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงกระด้างว่า “และฉันจะทำให้แน่ใจว่า ในบ้านใหม่ของฉันจะไม่มีสมาชิกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ด้วย นั่นคือ บทสรุปและคุณควรกลับบ้านของคุณได้แล้ว”

อิชเลย์ลุกขึ้นยืนความสูงของเขาทำให้ซิ นเดลต้องถอยหลังไปสองสามก้าว เพื่อไม่ต้องเงยหน้ามองมากเกินไป เธอไม่มีวันยอมให้ความสูงของเขามาข่มเธอได้เหมือนกัน หญิงสาวคิด

“ผมเห็นด้วยกับข้อสรุปของคุณ ที่ควรย้ายออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด...แต่บ้านใหม่ของคุณมีเพียงที่เดียวเท่านั้น คุณภรรยาที่รัก”

ใบหน้าของซินเดลนิ่งขึงไปกับคำเรียกของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขาวซีดเพราะคำพูดต่อมาของผู้ชายที่เหมาะกับคำว่า ร้ายกาจ อย่างกับมันมีขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ

“นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้คุณต้องไปอยู่บ้านของผม”

“ไม่มีทาง” ซินเดลโต้ขึ้นทันควัน

“มีทางแน่”

“ฉันจะฟ้องหย่า และศาลต้องรับฟังเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันตามเวลาที่กำหนดแล้ว” ซินเดลเถียงโดยยกข้อเท็จจริงตามข้อกฎหมายที่กำหนดมาอ้าง

ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ซินเดลเกลียดยิ้มแบบนี้ของเขา เพราะครั้งสุดท้ายที่เห็นเขายิ้มอย่างนี้ เขาได้แย่งของที่มีค่าที่สุดของเธอไป

“ผมจะร้องขอต่อศาล ให้ยืดเวลาไกล่เกลี่ย[1] คุณก็รู้นี่ อัตราการเกิดของประชากรโลกตอนนี้ลดน้อยลงทุกที คุณไม่คิดเหรอว่า ศาลจะให้ความเห็นอกเห็นใจกับผมเป็นพิเศษ เมื่อผมบอกว่า ผมอายุเท่านี้แล้วแต่ภรรยาของผมไม่สามารถให้ทายาทกับผมได้ ทั้งที่ผมได้รับโวตว่าเป็นผู้ชายที่น่าจะเป็นสามีที่ดีที่สุดในโลก”

ซินเดลกำมือแน่น เมื่อข้อความยกยอผู้ชายตรงหน้าในนิตยสารโลกวันนี้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนลอยเข้ามาในหัวเธอ

“คุณมันบ้า!

“ผมจะบ้าให้มากกว่านี้อีกครับคุณผู้หญิง เพราะเดิมพันของผมมันสูงกว่านั้น จริงไหม”

“คุณต้องการอะไร” ซินเดลพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

“เวลาพักร้อนของคุณ...ทั้งหมด”

ดวงตาของซินเดลเบิกกว้างก่อนหรี่ลงมองผู้ชายจอมวางแผนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

“เพื่ออะไร”

อิชเลย์ส่ายหน้าอย่างขำๆ กับท่าทางระมัดระวังของซินเดล

“คุณรู้ดีพอๆ กับผม ซิน”

“ฉันไม่เคยรู้อะไรที่อยู่ในหัวของคุณ”

เหมือนกับที่ไม่เคยรู้ว่าหัวใจของคุณซ่อนอะไรอยู่ ซินเดลตอบพลางคิดค่อนต่อในใจ ขณะยกมือกอดอกยืนมองหน้าเขานิ่ง เธอคงจะหนีจากการทำข้อตกลงกับเขาไม่ได้ แม้ผู้ชายตรงหน้าจะเป็นคนร้ายกาจ แต่เขาก็รักษาสัญญา

“งั้นนั่งลง แล้วเริ่มต้นคุยในรายละเอียดกันใหม่ไหม”

อิชเลย์เสนอ ซินเดลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนพยักหน้าไปทางโซฟา

“คุณไปนั่งรอตรงนู้น ฉันจะเตรียมของว่างกับกาแฟ”

ใบหน้าของชายหนุ่มดูผ่อนคลายลง เขาพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตามที่หญิงสาวบอก

ซินเดลเดินไปที่เครื่องทำน้ำร้อนซึ่งทำความร้อนไว้ตลอดเวลา ก่อนจะหยิบถ้วยกาแฟมาสองถ้วยแล้วตักส่วนผสมของสารละลายคาเฟอีนที่ขายดีตลอด กาลลงไป ไม่นานหญิงสาวก็ถือถ้วยทั้งสองที่มีควันลอยอ้อยอิ่ง และส่งกลิ่นกาแฟที่หอมกรุ่นไปทั่วมาที่โซฟาแล้ววางถ้วยหนึ่งตรงหน้าอิชเลย์ แล้วเดินกลับไปหยิบโถขนมปังกรอบ

เมื่อเธอเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่ง แววตาที่สะท้อนความอุ่นหวานซึ่งซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาของอิชเลย์ก็ทำให้ซินเดลร้องในใจว่า แย่แล้ว

“ขอบคุณที่ยังไม่ลืมว่าผมชอบดื่มกาแฟรสชาติแบบไหน”

“พูดเรื่องของคุณเถอะ” ซินเดลกระแอมไอขึ้นพร้อมกับเปลี่ยนเรื่อง

อิชเลย์ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าซึ่งเกือบจะเรียกได้ว่า เขินและ ซ่อนรอยยิ้มของเขาเอาไว้เบื้องหลังการจิบกาแฟนั้น เธอกำลังเขิน ไม่ว่านั่นจะเป็นสิ่งที่เธอรู้ตัวหรือไม่ แต่เขารู้สึกพอใจ...พอใจอย่างมาก

“ดูเหมือนสองสามปีมานี่คุณออกจะยุ่งมากทีเดียว” ชายหนุ่มเอ่ยขณะวางถ้วยกาแฟลง

“แน่นอน ฉันทำงานเต็มที่เสมอ” ซินเดลโต้ด้วยคำพูดเสียดสี และหวังว่าเธอจะหลบเลี่ยงประเด็นที่ทำให้เขามาหาเธอในวันนี้ได้

“ผมรู้ แต่การเพิ่มยอดขายสินค้าของแม็ดโดเวลล์อาจเป็นแค่งานรองของคุณเท่านั้น ไม่ใช่เหรอซิน”

ซินเดลเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย “หมายความว่ายังไงคะ คิดว่าฉันเป็นสายลับในองค์กรของคุณ งั้นสิ”

อิชเลย์ยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วมองตรงมา ยังซินเดล ดวงตาของเขา...ท่าทางการนั่งของเขา...ทำให้ซินเดลนึกถึงพระราชา ใช่แล้ว ผู้ชายคนนี้เปรียบเหมือนพระราชาของโลกใหม่ เขามีอำนาจมากเท่าที่ทุกคนบนโลกจะหาคำมาอธิบายคำคำนั้นได้

“คุณไม่มีวันทำอย่างนั้น” ชายหนุ่มตอบ

“อะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้นคะ”

หัวใจของผม อิชเลย์อยากตอบกลับไปอย่างนั้น แต่คงไม่เหมาะในเวลานี้ ชายหนุ่มคิดขณะเริ่มการเจรจาที่แท้จริงของเขาเสียที

“เรามาทำข้อแลกเปลี่ยนกันไหม”

“ข้อแลกเปลี่ยน?” ซินเดลถามพลางหรี่ตามองอิชเลย์อย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะถามต่อ

“อะไรกับอะไร”

“ความเป็นตายของโลกใบนี้กับอิสรภาพของคุณ” อิชเลย์ตอบ น้ำเสียงของเขาไม่มีวี่แววว่าล้อเล่นเลย

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” ซินเดลย้ำอย่างไม่อยากเชื่อหู

“คุณฟังไม่ผิดหรอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเราพยายามขอพบคุณก็เพราะต้องการความสามารถของคุณมาช่วยจัดการกับปัญหาบางอย่าง”

ซินเดลเบิกตากว้าง ซินเดลไม่แน่ใจว่าในส่วนลึกของจิตใจเธอกำลังเจ็บปวดหรือเปล่าที่อีกฝ่ายยอม รับอย่างตรงไปตรงมาออกมาว่า ตลอดเวลาที่มีคำขอร้องให้เธอไปพบเบื้องบนนั้นมีแค่เรื่องงานอย่างเดียว ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เธอช่างคิดบ้าๆ และไร้สมองสิ้นดี อย่างกับว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอจะดีใจอย่างนั้นแหละ ไม่หรอก ไม่มีวัน

“ฉันไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุระของครอบครัวคนอื่น”

ซินเดลตอบด้วยเสียงเย็นชา ช่างสถานภาพสมรสปะไร ปล่อยมันไปอย่างนั้นก็ได้ แต่เธอไม่มีวันช่วยเหลือคนหรือครอบครัวที่เคยทำร้ายเธอ

อิชเลย์แสร้งทำเป็นหลับตาอย่างเหนื่อย หน่าย ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วโต้กลับการปฏิเสธอย่างเย็นชาของซินเดลด้วยท่าทางโล่งอก เป็นอย่างยิ่งว่า

“ดังนั้น ผมจึงดีใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ตอนนี้เราสองคนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน”

“คุณนี่มัน!...”

“คุณรู้ดีซิน ว่าแม็คโดเวลล์สำคัญอย่างไรกับโลกนี้ ต่อให้คนทั้งโลกละเลยความจริงข้อนั้น แต่จะมีเพียงคุณเท่านั้นที่จะไม่ทำอย่างนั้น จริงไหม” อิชเลย์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง แตกต่างจากที่พูดเล่นแบบหน้าตายเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

ซินเดลสะบัดหน้าไปอีกทางอย่างคนที่ไม่ อาจโต้แย้งอะไรได้ สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือ อยากให้ตัวเองหูหนวก สมองตายด้านจะได้ไม่ต้องฟังและยอมรับความจริงที่อีกฝ่ายกำลังพูด ความจริงเธอน่าจะคิดได้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ที่ผ่านมาเธอทำทุกอย่างก็เพื่อวันนี้ เธอเฝ้าบอกตัวเองมาตลอดห้าปี เธอทำเพราะเธอมีหน้าที่ที่ต้องทำ แต่ตอนนี้ซินเดลชักไม่แน่ใจตัวเองแล้ว สิ่งที่เธอทำมาตลอดมันเพื่อใครกันแน่

ตัวเธอ...ครอบครัวเธอ โลกใบนี้ หรือว่า...ผู้ชายตรงหน้า

“พวกเราต้องการคุณ ความสามารถของคุณ เมื่อจบงานนี้ คุณเองก็จะได้ในสิ่งที่คุณต้องการ เป็นไง ข้อแลกเปลี่ยนของผม ยุติธรรมดีไหม”

ซินเดลหันกลับมามองหน้าอิชเลย์ด้วยดวง ตาวาวโรจน์ “ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ คุณแม็คโดเวลล์ สิ่งที่ฉันจะได้เป็นเพียงอิสระภาพซึ่งตอนนี้ฉันก็มีมันอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเสียสละอะไรให้กับใครเพื่อสิ่งนั้น ฉันขอปฏิเสธค่ะ”

“คุณต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนล่ะ” อิชเลย์ถามเสียงนิ่ง

“พวกคุณให้ฉันไม่ได้หรอก เราควรจบการเจรจาได้แล้ว”

ซินเดลเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้น แต่ก่อนที่เธอจะหันเดินเอาถ้วยกาแฟไปวางที่ซิงค์ล้างจาน อิชเลย์ก็คว้าข้อมือของเธอแล้วกระชากให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

“พวกเราแม็กโดเวลล์พร้อมจะวางเดิมพันราคาแพงเสมอ อะไรคือสิ่งที่คุณต้องการ”

ซินเดลพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม แต่ไม่เป็นผล ความโมโหทำให้หญิงเปลี่ยนจากการสลัดให้หลุดเป็นพลิกฝ่ามือมากำข้อมือของชาย หนุ่มไว้แน่นพร้อมกับเงยหน้าถลึงตาใส่ชายหนุ่มก่อนจะตอบกลับว่า

“เกียรติ ศักดิ์ศรี ความนับถือ และคุณค่าของการเป็นภรรยาของคุณไง สิ่งที่พวกคุณให้ฉันไม่ได้...ไม่สิ มันเป็นสิ่งที่พวกคุณไม่เคยคิดจะให้ฉันอยู่แล้ว แล้วทำไมฉันจะต้องทำอะไรเพื่อครอบครัวบ้าๆ ของคุณด้วย โลกจะแตกแล้วยังไง ก็ให้มันแตกไปสิ เราจะได้ตายกันหมด ไม่ดีหรือไง ตายด้วยกัน โรแมนติกดีออก”

ใบหน้าของอิชเลย์ยิ่งเรียบเฉยมากขึ้น “ซิน เรื่องนั้นมัน...”

“มันไม่สำคัญสำหรับคุณใช่ไหม สำหรับคุณสิ่งสำคัญที่สุดคือตระกูลคุณ ญาติคุณ อาณาจักรของคุณ งั้นก็เชิญคุณอยู่กับญาติของคุณไปแล้วกัน ปล่อย!

ซินเดลสะบัดมืออีกครั้ง และครั้งนี้คนที่จับเธอไว้ยอมปล่อยแต่โดยดี หญิงสาวจ้องมองใบหน้าที่ไม่เคยแสดงอารมณ์ที่แท้จริงของเขาออกมาด้วยแววตา นิ่งขึง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปที่ซิงค์ล้างจาน

ความเงียบเกิดขึ้น ซินเดลพยายามไม่สนใจว่าอิชเลย์จะคิดอย่างไรกับการแสดงอารมณ์ของเธอ เขาสมควรได้รับ และรู้ในสิ่งที่เธอเมื่อห้าปีที่แล้วไม่กล้าแม้แต่จะเล่าให้เขาฟัง แต่ตอนนี้เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอไม่มีวันทนเจ็บปวดเพื่อผู้ชายไร้หัวใจคนนี้อีกเป็นอันขาด เขาควรจัดการปัญหาของเขา ไม่ใช่ให้เธออดทนกับปัญหาที่เขาไม่คิดจะหาทางแก้ไข

“ก็ได้...ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น”

เสียงทุ้มดังขึ้นที่ด้านหลัง ทำให้ซินเดลที่กำลังคว่ำถ้วยลงบนตระกร้าหันขวับมาเผชิญหน้ากับอิชเลย์ที่มา ยืนอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

“คะ?”

อิชเลย์มองสีหน้างุนงงของซินเดลด้วยท่า ทางเคร่งขรึม “คุณจะได้อย่างที่คุณต้องการ ผมในฐานะตัวแทนของแม็คโดเวลล์ขอรับปากว่า คุณจะได้ทุกอย่างที่คุณเรียกร้อง ขอเพียงคุณยอมช่วยพวกเราเท่านั้น”

“คุณว่าอะไรนะ” ซินเดลถามเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ

อิชเลย์ไม่ตอบคำถามนั้น ราวกับเขาได้พูดทุกอย่างที่ต้องการและภารกิจในการเจรจาครั้งนี้ได้สิ้นสุด แล้ว ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู เป็นเหตุให้ซินเดลต้องวิ่งตามหลังเขาไป

“คุณหมายความว่าอะไร ฉันจะได้อะไร คุณ คุณ...อ๊ะ”

หญิงสาวร้องอย่างตกใจที่อยู่ๆ คนที่เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูก็หยุดเดินแล้วหันกลับมาอย่างกะทันหัน เธอหยุดตัวเองไม่ทัน และถ้าชายหนุ่มไม่คว้าไหล่เธอเอาไว้ เธอคงได้ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นเป็นแน่

“เตรียมจัดกระเป๋าของคุณให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ผมจะมารับแต่เช้า พวกเราเหลือเวลาไม่มาก ราตรีสวัสดิ์...ที่รัก”

โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ชายหนุ่มก็ก้มลงจูบซินเดลเบาๆ ก่อนจะผละออกแล้วเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้ซินเดลยืนอึ้งเบิกตาค้างอยู่หน้าประตูที่กำลังปิดลง

ปึง! ตึง!

ซินเดลทิ้งมือลงข้างตัวอย่างหมดแรง สมองของเธอขาวโพลน สิ่งเดียวที่รับรู้ได้คือ ความร้อนอันเจือจางที่เกิดจากสัมผัสของเขา มืออันสั่นเทาของเธอยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากเบาๆ ไม่นานอาการสั่นที่มือก็หยุดลง ดวงตาเลื่อนลอยแปรเปลี่ยนเป็นทอประกายเจิดจ้า ขณะพึมพำขึ้นมาเบาๆ ว่า

“...คุณไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ ทอม คุณไม่รู้จริงๆ เหรอว่า อะไรจะตามมาเมื่อคุณรับปาก”

 



[1] เนื่อง จากอัตราการเกิดลดลงอย่างมากในช่วงห้าร้อยปีที่ผ่านมา กฎหมายการแต่งงานและหย่าล้างจึงเข้มงวดขึ้น การแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่ตัดสินโดยใช้แค่อารมณ์ แต่มีข้อกฎหมายบ่งบอกชัดเจนถึงความพร้อมของทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิง และเมื่อคนทั้งคู่ที่ผ่านคุณสมบัติเหล่านั้น และเลือกที่จะแต่งงานกัน หากเขาทั้งคู่ต้องการหย่าร้างจึงต้องผ่านกระบวนการที่ซับซ้อนขึ้น ระยะเวลาไกล่เกลี่ยคือหนึ่งในกระบวนการเหล่านั้น เพื่อพิสูจน์ว่าคนทั้งคู่มีความต้องการที่แน่ชัดในเรื่องของการแยกทาง



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


หลายสิ่งหลายอย่างในอดีตคืออุปสรรคสำคัญของเรื่องนี้
แต่เหนือสิ่งอื่นใด กัลเชื่อว่า ทุกคนที่อ่านตอนนี้จบจะค้นพบสิ่งหนึ่งนั่นก็คือ
"คนสองคนนี้ยังรักกัน" ใช่ไหมคะ ^^


เรามารอลุ้นกันดีกว่าเนอะ



สปอยค่ะ


“ท่านเมอริทโทรมาว่าให้คุณโทร.กลับทันทีที่คุณเข้าห้องพักแล้ว”

“แม่งั้นเหรอ? ข่าวไวนะ” อิชเลย์พึมพำ

“คงไม่ใช่แค่ท่านเมอริทหรอกครับ ที่อยากคุยกับคุณ” นิคโลลัสพูดต่อ

“ทำไม เหล่าคุณลุงคุณป้าของฉันคงนั่งไม่ติดเลยสิ เมื่อรู้ว่าฉันไปไหนมาวันนี้” อิชเลย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงขำขัน แต่คนที่ทำงานกับเขามานานอย่างนิคโลลัสรู้ดี ไม่มีเรื่องขำขันหากออกมาจากปากของอิชเลย์ แมคโดเวลด์

“พวกเขาแค่กังวลเกี่ยวกับท่าทางของเธอคนนั้น และการตัดสินใจของคุณ ถ้าเพียงแต่...”

“คืนนี้นายส่งคนไปทำความสะอาดบ้านหลัง นั้นให้ฉันด้วย ฉันจะใช้เวลาพักร้อนในบ้านหลังนั้น...” อิชเลย์หันไปสบตาเลขานุการของเขาก่อนตะพูดต่อว่า “...ร่วมกับภรรยาของฉัน”

นิคโคลัสชะงักเท้าของเขาทันทีที่ทั้ง สองเดินเข้าสู่อาคารซึ่งเจ้านายของเขาก็ไม่ต้องการร่มอีกต่อไป ชายหนุ่มหุบร่มแล้วโค้งตัวส่งนายเหนือหัวของเขาเล็กเป็นเชิงทั้งรับคำสั่ง และบอกลา

“อ้อ...นิค” อิชเลย์หัวกลับมา

“ครับ คุณอิชเลย์”

“บอกคนที่กำลังรอข่าวจากนายจนนั่งไม่ ติดด้วยว่า อะไรก็ตามที่สามารถทำให้ซินเดอเรลล่าของฉันหนีหายไปคราวที่แล้ว มันจะไมได้ผลอีก เพราะเธอไม่ใช่เจ้าหญิงที่จะรอคอยแต่การช่วยเหลือของเจ้าชายอีกแล้ว เธอเป็นอย่างที่เธอเป็น”




Post Comment

Statistic

Date posted: 5 years ago.
Date modified: 3 years ago.
Overall Viewed: 62,229 times
Monthly Viewed: 155 times
Rated: 5 times
Favorited: 9 times
Commented: 3 times
Player

Advertise

TSWriter.com - Reader and Writer Community. - Terms of Use and Disclaimer - Advertisement

©2009 All Rights Reserved.