- ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ -

- ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ - วันที่ 07 ภาพเก่าเล่าใหม

Cinderella 3225
Author กัลฐิดา

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีวันแม่ค่ะ



วันนี้เป็นวันแม่ ทุกคนคงอยู่บ้านกับคุณแม่ใช่ไหมคะ
กัลอยู่บ้านกับคุณแม่เหมือนกัน ตื่นมาปุ๊ปก็ได้กินข้าวที่แม่ทำ
พอตกบ่ายเลยทำความดีไปซื้อกล้วยแขกที่แม่ชอบมาให้ (ซึ่งแม่บอกว่าอยากกิน ^^)
อยากจะบอกว่าคุณแม่ของกัล แม้แต่วันแม่ก็ยังทำงานให้ลูกเลยค่ะ
ทั้งทำกับข้าว ทั้งช่วยตรวจต้นฉบับ (ทำงานหนักกว่านักเขียนอีก)
บ่นว่าไม่ทำ แต่ก็ทำ เป็นคุณแม่ที่ดีใช่ไหมล่า


ขอให้ทุกคนใช้วันหยุดยาววันแม่อย่างมีความสุขนะคะ
ส่วนกัลขอตัวไปปั่นต้นฉบับต่อก่อน วันหยุดยาวอย่างนี้หวังว่าจะปั่นได้เยอะอย่างที่หวัง



เจอกันวันที่  19 สิงหาคมค่ะ ^^
กัลฐิดา


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


วันที่ 07 ภาพเก่าเล่าใหม่


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ครั้งสุดท้ายที่ซินเดลเหยืยบแผ่นดินของแม็คโดเวลล์ก็คือ ตอนที่เธอเดินออกไปจากเกาะนิวแฟรี่ เธอยังจดจำทุกย่างก้าวในวันนั้นได้ดีพอๆ กับการหายใจ ความเจ็บปวดที่ได้รับจากกลุ่มคนที่ครอบครองพื้นที่ที่มีผู้ประเมินว่าราคา แพงที่สุดในโลก เป็นสิ่งที่ตามหลอกหลอนเธอต่อมาอีกหลายเดือนเมื่อกลับไปเป็นซินเดลคนธรรมดา และยังคงฝันร้ายเป็นครั้งคราวในอีกสองปีหลังจากนั้น และสุดท้ายก็ยังเป็นความทรงจำที่เลวร้ายจนถึงบัดนี้

“เสื้อผ้าของคุณส่งมาถึงพอดี” อิชเลย์เอ่ยขึ้นเมื่อเขาเดินออกจากห้องน้ำ แล้วเห็นซินเดลยืนพิงกระจกเหม่อมองไปด้านนอกหน้าต่าง

“เงินบันดาลทุกอย่างได้รวดเร็วทันใจเสมอ” ซินเดลตอบพร้อมกับหันมาเผชิญหน้าเจ้าของบ้าน

“เด็กรับใช้ซักรีดให้คุณเรียบนร้อย คุณอยากเข้าไปดูในห้องแต่งตัวหน่อยไหมล่ะ”

อิชเลย์ตอบขณะที่ทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่นขนาด ย่อมๆ ซึ่งซินเดลสาบานเลยว่า คงไม่มีใครมีห้องนั่งเล่นในห้องนอนได้ใหญ่เท่ากับผู้ชายคนนี้แน่

ทุกอย่างที่เป็นของแม็คโดเวลล์มักเป็น ที่สุดเกินกว่าของคนทั่วไปเสมอ นั่นคือความจริงที่ซินเดลแสนเกลียดหลังจากพบว่า ผู้ชายที่เธอเลือกเป็นคู่ชีวิตคือคนที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วยที่สุด

“ไม่ต้องหรอก งานมีพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ” ซินเดลปฏิเสธก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าหนักใจกับการปรากฏตัวต่อหน้าญาติๆ ของเขา

“แต่คืนนี้คุณต้องไปกินข้าวกับแม่ผม” อิชเลย์บอกกำหนดการกลายๆ ด้วยสายตาที่ไม่เคลื่อนไปจากใบหน้าคนที่ยังคงมองออกไปยังผืนป่าอันอุดม สมบูรณ์ของเกาะนิวแฟรรี่

ห้องนอนของอิชเลย์ตั้งอยู่บนส่วนที่ ยื่นต่อออกไปจากชะง่อนผา แม้คฤหาสน์หลังนี้จะมีพื้นที่กว้างใหญ่ แต่ชายหนุ่มกลับเลือกตำแหน่งที่อยู่ตรงจุดอันตรายที่สุดเป็นห้องนอน นั่นบ่งบอกถึงสัญชาตญาณดิบของผู้ชายที่ชื่อ อิชเลย์ แม็คโดเวลล์ ได้เป็นอย่างดี

“ท่านพร้อมจะเห็นหน้าฉันแล้วหรือไง” ซินเดลถามโดยไม่หันไปมองคนที่กำลังมองเธออยู่

“ท่านพร้อมเสมอที่จะพบคุณ”

ซินเดลหลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขัน และตอบกลับว่า

“แต่เมื่อห้าปีก่อน ท่านดูไม่ค่อยพร้อมนะ ฉันจำได้ว่าฉันต้องนั่งรอเข้าพบราชินีของแม็คโดเวลล์หลายชั่วโมง เพียงแค่คำตอบจากเลขานุการของแม่คุณสั้นๆ ว่า ท่านยังไม่ว่างค่ะ...”

ซินเดลหันไปสบสายตาคมเข้มของอิชเลย์ซึ่งไม่แสดงอาการใดๆ ที่แม่ของเขาถูกพาดพิง

“...ที่น่าขำที่สุดก็คือ กว่าฉันจะได้รู้จักหน้าค่าตาคุณแม่สามีที่รัก ก็คือตอนที่ฉันไปเซ็นใบหย่าให้คุณ ซึ่งตอนนั้น คุณแม่คนเก่งกำลังออกรายการวิเคราะห์เศรษฐกิจโลกอยู่ในจอโทรทัศน์”

อิชเลย์ยังคงเงียบ ขณะที่ซินเดลเล่าความรู้สึกของเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบต่อว่า

“คุณว่าฉันเป็นสะใภ้ที่โชคดีหรือเปล่า ที่ไม่เคยประสบปัญหาระดับชาติระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้อย่างที่ผู้หญิงมีสามีทั่วไปควรเจอ”

อิชเลย์นั่งฟังซินเดลพูดเสียดสีด้วยท่าวางมือไว้บนที่เท้าแขนพร้อมกับเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย  ดวงตาคมเข้มไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าหญิงสาวที่ช่างประชดประชัน ราวกับกำลังมองภาพงานศิลปะอย่างหนึ่ง

“คุณแดกดันจบแล้วเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เมื่อหญิงสาวไม่พูดต่อ

“เปล่าหรอก ฉันแค่ไม่อยากคุยกับเครื่องบันทึกข้อความที่หายใจได้”

ซินเดลโต้กลับ เธอไม่ได้หงุดหงิด แค่อยากระบายสิ่งที่เธอได้เจอมา ซึ่งเธอควรทำมันตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน เขาควรได้รับรู้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเจอ ถ้าเพียงแต่ตอนนั้นเธอเป็นตัวเธอเองเช่นตอนนี้ ไม่ใช่มิสไอซ์แสคที่คาดหวังอย่างลมๆ แล้งๆ ที่จะได้รับการยอมรับจากพวกแม็คโดเวลล์ละก็ ทุกอย่างที่ผ่านมาอาจไม่ใช่ความทรงจำอันเลวร้ายเสียทีเดียว

เมื่อผู้หญิงมีความรัก มักโง่เขลาเสมอ นั่นคือปรัชญาความรักของซานโดร่า เพื่อนผู้ถวิลหาความรักของเธอตลอดเวลา

“มีบางเรื่องที่ผมต้องบอกให้คุณรู้ก่อนที่คุณจะพบแม่ผม” อิชเลย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจคำแขวะของซินเดล

“ว่ามาสิ”

“เรื่องแรก แม่ผมไม่ได้หลบหน้าคุณ แต่ตอนนั้นท่านไม่อาจมาพบคุณได้ เพราะท่านไม่พร้อมที่จะพบใครทั้งนั้น แม้กระทั่งผมเอง”

ซินเดลขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เมื่อห้าปีที่แล้ว ตอนที่ทอมต้องกลับมาที่เกาะแห่งนี้ เขาก็ไม่ค่อยได้อยู่กับเธอนัก เขาหายตัวไปแล้วปล่อยให้เธออยู่กับบรรดาญาติของเขา ก่อนจะกลับมาอีกครั้งเพราะเธอกำลังจะจากที่นี่ไป

“มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับครอบครัวเรา และท่านเป็นคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด”

อิชเลย์เล่าต่อ โดยไม่ขยายความว่า คนที่ได้รับผลกระทบไม่แพ้กันอักคนก็คือตัวเขานี่แหละ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะเอามาพูดกับซินเดลหรอก สำหรับเขาสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไม่ใช่ข้อแก้ตัวที่ดีสำหรับการขอกลับไป คืนดีกับผู้หญิงตรงหน้า

“เรื่องอะไรคะ” ซินเดลถามอย่างสงสัย

อิชเลย์ถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบว่า “น้องชายของผมเสียชีวิต”

ซินเดลขมวดคิ้วอย่างฉงน ไม่ว่าตั้งแต่ก่อนจะรู้จักตัวจริงของทอมหรือไม่ เธอแน่ใจว่าตระกูลแม็คโดเวลล์มีทายาทเพียงคนเดียวก็คือ อิชเลย์ โทมัส แม็คโดเวลล์ แล้วจู่ๆ เขามีน้องชายที่ตายไปแล้วโผล่ขึ้นมาได้อย่างไร

“มันเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของเรา ดังนั้น ท่านจึงปฏิเสธที่จะพบทุกคนรวมทั้งผมด้วย”

“ฉันจำได้แค่ว่าคุณดูยุ่งมากเท่านั้น” ซินเดลพึมพำ ก่อนจะเหลือบไปสบตากับอิชเลย์แล้วถามว่า

“คุณมี...น้องชายด้วยเหรอคะ”

อิชเลย์พยักหน้า “ใช่ แต่เขาไม่เคยออกจากเกาะนี้หรอก”

“ทำไมคะ”

อิชเลย์นิ่งงันไปหลายวินาที ก่อนจะตอบว่า “ก็คงเหมือนกับกฎของตระกูลคุณละมั้ง พวกเราแม็คโดเวลล์ก็มีกฎของพวกเราเช่นกัน”

นี่คือคำเตือนว่า ให้หยุดถามถึงเรื่องนี้ได้แล้ว ซินเดลคิดก่อนจะเลิกล้มความตั้งใจในการเสาะหาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้

“แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะนึกชอบฉันสักเท่าไรใช่ไหมคะ” ซินเดลสรุปสิ่งที่เธอรู้อย่างไม่ใส่ใจ

“ความชอบของท่านไม่ได้เกี่ยวกับความ สัมพันธ์ของพวกเราเท่าไรไม่ใช่เหรอ” อิชเลย์ตอบเสียงเรียบในขณะที่ซินเดลหัวใจกระตุกวาบกับสิ่งที่ได้ยิน

จริงสินะ ทั้งหมดก็แค่อยากจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องสนใจความคิดแม่ของเขา ยังไงซะเราก็ไม่มีวันได้อยู่ในฐานะที่แม่เขาจะเข้ามาชายตาแลได้อยู่แล้ว ซินเดลคิด ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดเปลี่ยนเรื่องด้วยเสียงแสร้งเป็นร่าเริงว่า

“คืนพรุ่งนี้ ฉันทำได้แค่ไหนคะ”

“ทำอะไรครับ” อิชเลย์ย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ

ซินเดลเลยเดินกลับมานั่งไขว่ห้างข้างๆ อิชเลย์ แล้วหันไปตอบด้วยดวงตาเปล่งประกายว่า

“การแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ จากไอซ์แสคไงคะ”

อิชเลย์ยิ้มกับคำตอบที่ได้รับ เขาลืมไปได้อย่างไร ซินเดลที่เขารู้จักไม่ใช่คนที่ลืมความแค้นเล็กๆ น้อยๆ ได้ ยังไม่นับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่กับเธอเมื่อห้าปีก่อน ไม่เชิงเรียกได้ว่าเล็กๆ น้อยๆ เสียทีเดียวอีกด้วย

“ผมคงไม่มีสิทธิ์ตอบคำถามนี้มั้งครับ” อิชเลย์เลือกตอบอย่างระมัดระวัง

“ทำไมล่ะคะ” ซินเดลย้อนอย่างนึกสนุก อิชเลย์เลยตอบกลับว่า

“ก็เพราะผมเป็นหนึ่งในเป้าหมายน่ะสิ”

ซินเดลหัวเราะชอบใจคำตอบของชายหนุ่ม เป็นเสียงหัวเราะอย่างจริงใจครั้งแรกตั้งแต่พบกันใหม่อีกครั้งของทั้งสอง เธอลุกขึ้นแล้วหมุนตัวไปหาชายหนุ่มขณะเท้าเอวอย่างเอาเรื่อง

“งั้นฉันจะใช้เวลาคืนนี้หาคำตอบเอง ขอตัวนะคะ”

เมื่อบานประตูห้องแต่งตัวปิดลง อิขเลย์ก็หัวเราะออกมาเบาๆ ความสุขราวกับเบ่งบานไหลวนไปทั่วห้อง บรรยากาศแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสมันอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มก็ต้องหุบยิ้มอย่างรวดเร็วเมื่อสมองของเขาดึงสติกลับมายังสิ่ง ที่เขาต้องทำให้เสร็จในช่วงวันหยุดนี้

“อลัน...”

ชายหนุ่มพึมพำชื่อของใครบางคน ขณะเหม่อมองไปยังรอยต่อของผืนป่ากับท้องฟ้า ในขณะที่หูของเขาได้ยินเสียงอันแหบแห้งของน้องชายที่ก่อนจะเสียชีวิตไปอย่าง ชัดเจนราวกับเพิ่งได้ยินมาเมื่อวาน

พี่ต้องทำให้มันจบ

“พี่กำลังจะทำให้มันจบ อลัน”

อิชเลย์ตอบน้องชายในใจ ก่อนจะหลับตาลงและรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของซินเดลที่เบื้องหลังประตู้ห้อง แต่งตัว หากเลือกได้เขาอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้...หยุดเอาไว้ตลอดกาล

 

อาหารมื้อค่ำกับคุณแม่สามีเริ่มต้นด้วยความเงียบเชียบ เมอริท แม็คโดเวลล์ ต้อนรับซินเดลด้วยคำพูดอย่างเป็นทางการและให้เกียรติ นั่นทำให้ซินเดลแปลกใจ เมอริททำเหมือนไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร และเกิดอะไรขึ้นเมื่อห้าปีก่อน เธอปฏิบัติต่อซินเดลราวกับเป็นลูกสะใภ้ของเธอจริงๆ

ให้เกียรติและห่างเหิน...นั่นคือสิ่งที่เมอริททำ

ซินเดลพยายามคิดว่าอะไรทำให้นายหญิงของ คนที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด ถึงปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้ คำตอบเดียวที่ซินเดลได้รับก็คือ บางทีอาจเป็นเพราะปัญหาที่เกิดขึ้น ทำให้เมอริทจำเป็นต้องทำญาติดีกับเธอ ขนาดทอมยังยอมวางแผนการตั้งมากมายเพื่อรั้งตัวเธอเอาไว้ในฐานะคนในครอบครัว ก็แสดงว่าเธอมีความสำคัญกับปัญหานั้นมากทีเดียว

มีอะไรในปัญหาของพวกเขาที่เรายังไม่รู้อีกนะ ซินเดลคิดขณะอาหารจานหลักถูกยกออกแล้วแทนที่ด้วยของหวาน

“ขอบคุณมากที่หนูมา” ในที่สุดเมอริทก็เริ่มบทสนทนาแรกของค่ำคืนนี้

“อันที่จริงก็ไม่ถึงกับเต็มใจนักหรอกค่ะ” ซินเดลตอบขณะตักของหวาน

“พวกเราอาจต้องรบกวนหนูหลายอย่าง แต่พวกเราแม็คโดเวลล์ไม่เคยไม่ชดใช้หนี้ของเรา” เมอริทตอบด้วยใบหน้าที่จริงจังตามที่เธอพูด

ซินเดลต้องกล้ำกลืนคำพูดแดกดันที่เตรียมเอาไว้ เธอไม่อาจเอ่ยคำพูดพวกนั้นกับผู้หญิงตรงหน้าได้ ไม่ว่าคนตรงหน้าที่รับปากเธออย่างนั้นเพราะต้องการอะไร แต่ซินเดลก็รู้ว่านายหญิงแห่งแม็คโดเวลล์พูดออกมาจากใจจริงโดยไม่ได้เสแสร้ง

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันพอใจกับข้อแลกเปลี่ยนของฉันแล้ว” ซินเดลตอบเสียงขรึม พลางเหลือบไปมองอิชเลย์ที่นั่งฟังบทสนทนาของพวกเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“เธอต่อรองได้ไปเท่าไรล่ะ มิสไอซ์แสค”

เสียงแหลมของผู้มาใหม่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องอาหาร บรรยากาศที่ทำท่าจะเป็นไปในทิศทางที่ดี กลับปักหัวดิ่งลงเหวทันที

ซินเดลหันไปมองเจ้าของเสียงอย่างเยือกเย็น ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา แต่ทว่าใครก็ตามที่รู้จักซินเดลดี พวกเขาน่าจะรีบหนีไปให้ไกลที่สุด เพราะไม่ว่าอะไรที่ซินเดลกำลังจะทำขณะที่แย้มยิ้มแบบนี้ มันเลวร้ายพอๆ กับการทำให้ภูเขาไฟเอริปิก้า[1] ระเบิดอีกครั้ง

“สวัสดีมิสไอซ์แสค ไม่ได้พบกันนานเลยนะจ๊ะ” น้ำเสียงหวานเคลือบยาพิษเอ่ยทัก ขณะก้าวเข้ามายืนข้างๆ เก้าอี้ของเมอริท ใบหน้าที่คล้ายคลึงกันกลับเมอริท ทำให้ซินเดลอดไม่ได้ที่จะนึกเปรียบเทียบผู้หญิงทั้งสองคนนี้   

สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้หญิงสองคนนี้แตก ต่างกันก็คือแววตา เมอริท แม็คโดเวลล์ มีแววตาที่ซื่อตรงต่อโลกนี้มากกว่า เมอริดา แม็คโดเวลล์ น้องสาวแท้ๆ ของเธอ สองพี่น้องที่ครอบครองหัวใจทายาทของแม็คโดเวลล์ทั้งสองคน พี่แต่งกับพี่ น้องแต่งกับน้อง ช่างเป็นการแต่งงานในฝันของผู้หญิงเสียจริงๆ เพราะคุณจะไม่พบปัญหาการทะเลาะเบาะแว้งกันระหว่างสองสะใภ้ นอกจากนั้นยังมีกำลังเสริมเวลาต้องต่อกรกับคุณแม่สามี

“สวัสดีค่ะ เราคงไม่ได้พบกันนานจริงๆ คุณเลยลืมไปว่า...”

ซินเดลชะงักคำพูดไว้ขณะเหลือบไปสบตากับอิชเลย์เล็กน้อย ราวกับให้โอกาสชายหนุ่มหยุดสิ่งที่เธอกำลังจะทำ แต่อิชเลย์กลับทำเพียงตักของหวานคำสุดท้ายเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ ซินเดลเลยยิ่งยิ้มหวานมากขึ้น แล้วพูดต่อว่า

“...ฉันเปลี่ยนจากมิสไอซ์แสค มาเป็นมิสซิสแม็คโดเวลล์นานแล้ว”

“ซินเดล ไอซ์แสค” เมอริดาคำรามชื่อหญิงสาวอย่างเข่นเคี้ยวในลำคอ แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกมา เมอริทก็แทรกขึ้นว่า

“เธอบอกว่าจะมาถึงพรุ่งนี้เช้านี่”

เมอริดาหันไปหาพี่สาว ก่อนจะตอบเสียงอ่อนลงว่า “บังเอิญงานที่นู้นเสร็จไวน่ะค่ะ แล้วตกลงพี่จ่ายให้เขาไปเท่าไรคะ”

“เมอริดา”

เมอริทปราม เมอริดาจึงยอมหยุด แต่ซินเดลไม่หยุด

“ก็ไม่เท่าไรหรอกค่ะ หลานชายคุณมีพอจ่ายแน่”

เมอริดาตวัดสายตาจากซินเดลไปที่อิชเลย์ แล้วถามเสียงแข็งว่า “หลานจ่ายไปเท่าไร”

“เอ่อ...”

อิชเลย์ประวิงเวลาขณะใช้สายตาถามซินเดลว่าจะให้เขาตอบอย่างไร ซินเดลจึงชิงตอบแทนว่า

“ก็ตอบคุณน้าของคุณไปสิคะ ทอม ว่าคุณยอมจ่ายให้ฉัน...ทั้ง ชี วิต”

“เด็กบ้านี่!

เมอริดาคำรามลั่น ขณะขยับเข้ามาใกล้ซินเดล ซินเดลผุดลุกเผชิญหน้ากับเมอริดาทันที

“ทำไมคะ ทนฟังไม่ได้เหรอ แหม...มันเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอคะ สามีก็จำเป็นต้องดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายของภรรยาบ้าง คุณน้าคงไม่คิดใช่ไหมคะ ว่าฉันจะเลือกแต่งงานเพื่อไปกัดก้อนเกลือกิน”

“เธอเคยพูดว่าจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก แล้วกลับมาทำไมมิทราบ” เมอริดากัดฟันถาม

ซินเดลยักไหล่ “ถามหลานชายคุณสิคะ ว่าเขาต้องใช้วิธีอะไรบ้างถึงทำให้ฉันมายืนอยู่ตรงนี้”

เมื่อถูกพาดพิงขนาดนี้ ชายหนุ่มที่นั่งนิ่งมาสักพักก็ได้เวลาออกโรง อิชเลย์ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมมาโอบไหล่ซินเดลพร้อมกับตอบเสียงขรึมว่า

“พวกเราขอตัวก่อนครับคุณน้า ซินค่อนข้างเหนื่อยกับการเดินทาง เธอเลยอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก”

“ไม่ค่ะ ทอม คุณพูดผิด ฉันกำลังอารมณ์ดีมากๆ เลย” ซินเดลแก้พร้อมกับยกมือขึ้นกอดเอวชายหนุ่มอย่างท้าทาย ซึ่งก็ได้ผล เพราะถ้าเมอริดากรีดร้องออกมาได้คงทำไปแล้ว

ถือเป็นการเปิดฉากการเอาคืนก็แล้วกัน ซินเดลคิดขณะที่รู้สึกยินดีปรีดากับคำว่า สะใจ

“ขอตัวก่อนนะครับ” อิชเลย์ชิงตัดบทพร้อมกับกึ่งจูงกึ่งลากตัวซินเดลให้เดินออกจากห้องอาหารไป พร้อมกับเขา ซึ่งพอออกมาพ้นประตูห้องอาหาร ซินเดลที่เริ่มหัวเราะเบาๆ ทั้งที่อยากปล่อยเสียงหัวเราะให้ดังลั่นแทบแย่ เลยต้องรีบปิดปากหัวเราะจนตัวงอไหล่สั่นสะท้านไปหมด เพราะกลั้นหัวเราะ

“เปิดฉากได้สวยงามมากเลยนะ” อิชเลย์เอ่ยเสียงเนิบ เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนตัวของเขา

“คุณชมจากใจจริง?”

ซินเดลผละออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม พร้อมกับมองใบหน้านิ่งเรียบอย่างค้นหา คงไม่มีใครบ้าพอจะชื่นชมคนที่ทำให้ญาติตัวเองเสียหายหรอกมั้ง

“แน่นอน ถ้าคิดถึงสิ่งที่คุณน้าทำกับคุณ”

“โอ๊ะโอ ดูเหมือนฉันทำให้คุณโกรธ”

ซินเดลพูดพร้อมกับทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ การแก้แค้นมันหอมหวานอย่างนี้นี่เอง ผู้คนถึงได้ละทิ้งความรู้สึกอันน่าอึดอัดอย่างการให้อภัย

“เปล่า ผมไม่ได้โกรธ ผมว่าสิ่งที่เป็นไปในวันนี้ มันดีกว่าที่คุณเจอเมื่อห้าปีก่อนเยอะ”

ซินเดลเอนตัวพิงพนักโซฟา ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นจนสุด เพื่อมองภาพกลับหัวของอิชเลย์ซึ่งกำลังถอดนาฬิกาข้อมือ

“เมื่อห้าปีก่อนฉันดูเป็นยังไงคะ”

“คุณเหมือนแม่เสือที่ถูกจับมัดมือมัดเท้า ไร้ทางสู้และน่าสงสาร”

นั่นเพราะฉันรักคุณ

ซินเดลตอบตัวเองใจ แต่เปล่าประโยชน์ที่จะพูดอกมา ณ เวลานี้สิ่งนั้นไม่มีผลอะไรอีกแล้ว การได้ปลดพันธนาการของคำว่ารักจากอีกฝ่าย ทำให้เธอรู้จักความหอมหวานของการแก้แค้น แต่เธอก็ทำให้ต้องสูญเสียความหวังไป เมื่อเทียบกันแล้ว ซินเดลไม่รู้เหมือนกันว่าอย่างไหนดีกว่ากัน

“คุณชอบฉันแบบไหนมากกว่ากันล่ะคะ”

ซินเดลถามขึ้น มือที่กำลังปลดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ตของอิชเลยห์ชะงัก ชายหนุ่มหันมาสบดวงตากลมโตที่ตอนนี้ปราศจากแว่นตา

“ผมเหรอ...”

อิชเลย์ทวนคำถามขณะปลดกระดุมต่อจนเสร็จ แล้วเดินกลับมายืนเบื้องหลังพนักโซฟา ก่อนจะก้มหน้าลงมาหาจนดวงตาทั้งสองคู่ห่างกันเพียงนิดเดียว และซินเดลก็ได้รับคำตอบจากชายหนุ่มที่พูดต่อว่า

“ผมชอบตอนคุณอยู่บนเตียงของผม”

พูดจบชายหนุ่มก็เลื่อนริมฝีปากมาประกบกับปากของเธอเบาๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้น แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงปกติว่า

“ผมอาบน้ำก่อนนะ”

ซินเดลกลับมานั่งตัวตรงอีกครั้งในขณะที่มือตีโซฟาอย่างนึกสนุก

“ไม่มีปัญหา” หญิงสาวตอบ ก่อนจะหันมามองตามแผ่นหลังผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้ว่าเขาคิดอะไร

“ทอม...”

“หือ” อิชเลย์ขานรับมาจากในห้องน้ำซึ่งเป็นกระจกฝ้า ภาพอันพล่าเลือนทำให้ซินเดลรู้ว่าชายหนุ่มกำลังถอดเสื้อผ้า หญิงสาวจึงหันหลังให้แล้วเอนตัวพิงประตูห้องน้ำพร้อมกับพูดว่า

“ฉันว่าเรามีปัญหา”

“อะไรล่ะ” คนที่ด้านในตอบพร้อมกับหันหน้ามาที่ประตู ซึ่งหญิงสาวเจ้าของเสียงกำลังเอนหลังพิงอยู่

“การที่คุณทำทุกอย่าง เพื่อยืนยันฐานะการเป็นภรรยาของฉัน คุณคงไม่ได้คาดหวังใช่ไหมว่าฉันจะทำหน้าที่ภรรยาอย่างครบถ้วนจริงๆ”

ความเงียบภายในห้องน้ำ ทำให้ซินเดลที่ยืนรอฟังคำตอบอยู่หัวใจเต้นแรงขึ้น เธอรู้ว่าเขาเข้าใจความหมายของเธอดี เขากับเธอเป็นสามีภรรยากัน และคงไม่คิดแต่งงานกันเพียงเพื่อต้องการเพื่อนคุย ต่อจากนี้อีกสามเดือน หากเธอยังอยู่ในสถานะภรรยาของเขา คงต้องใช้ชีวิตผูกติดอยู่กับเขา และแน่นอนว่าต้องนอนห้องเดียวกัน สิ่งเดียวที่เธอต้องตัดสินใจตอนนี้และเดี๋ยวนี้ก็คือ เธอต้องนอนร่วมเตียงกับเขาหรือเปล่า

“ไม่หรอก ซิน...” เสียงตอบกลับมาจากคนที่อยู๋ในห้องน้ำ ทำให้บางอย่างในตัวซินเดลบิดเป็นเกลียวด้วยความเจ็บปวด

เธอจะคาดหวังอะไรกับเขาล่ะ และไม่ควรคิดเรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ ซินเดลบอกกับตัวเอง แต่ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกห่างจากประตู คนที่อยู่ด้านในก็พูดในสิ่งที่ทำให้สติของเธอแตกกระจายต่อว่า

“ผมคาดหวังถึงมัน...มากทีเดียว”

 



[1] ภูเขา ไฟที่ดับไปแล้วเมื่อหลายร้อยปี แต่จากการปะทุครั้งสุดท้ายความรุนแรงครั้งนั้น ทำให้เกาะเอริปิก้าซึ่งเป็นสถานที่พักผ่อนของเหล่านักท่องเที่ยวแนวผจญภัย ต้องราบเป็นหน้ากลองซึ่งกว่าจะเปิดเกาะเพื่อการท่องเที่ยวได้อีกครั้งก็อีก เกือบสองร้อยปีต่อมา



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


กัลชักเริ่มเบลอๆ กับคาร์เรกเตอร์อันเนื่องมาจากการเขียนนิยายสองเรื่องพร้อมกัน 555+
เขียนไปเขียนมาถ้ามี ซินเดล คาเลนดาร์ โผล่มาก็ท้วงกันด้วยนะคะ
แบบว่าตอนนี้ปั่นคาเลนดาร์เพื่อให้ทันงานมหกรรมหนังสืออยู่ จบเมื่อไรจะมาปั่นเรื่องนี้ต่อค่ะ
เพราะแม้แต่นักเขียนเองก็อยากรู้เหมือนกันเนอะว่านางเอกของเราจะต้องเจอกันอะไร

วันนี้ขออนุญาติงดสปอยนะคะ
ต้นฉบับของตอนหน้ายังไม่เรียบร้อยเลย ครั้งที่แล้วโพสไปมีคำผิดเยอแยะ
อายจัง >//////<


เจอกันวันที่ 19 สิงหาคมค่ะ
กัลฐิดา



Post Comment

Statistic

Date posted: 5 years ago.
Date modified: 3 years ago.
Overall Viewed: 62,229 times
Monthly Viewed: 155 times
Rated: 5 times
Favorited: 9 times
Commented: 3 times
Player

Advertise

TSWriter.com - Reader and Writer Community. - Terms of Use and Disclaimer - Advertisement

©2009 All Rights Reserved.