Shaman's Love

2nd Spell: iDowsing - ตอนที่ 4 (100%)

สวัสดีค่ะ

 

วีมีข่าวดีมาบอกค่ะ

วีและทีมงานห้องสมุดยายพัน แพค iWitch ที่ทุกคนสั่งมาเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ

และจะเริ่มจัดส่งให้ทุกคนตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปค่ะ เย้! จุดพุ ปุ้ง! ปุ้ง!

 

ขอบคุณทุกคนที่อุดหนุนมากๆ นะคะ

รวมไปถึงที่ตามอ่านด้วยค่ะ วีจะพยายามให้มากขึ้นไปอีก

หวังว่าทุกคนจะสนุกกับ iDowsing ด้วยนะคะ

 

รักคนอ่านเสมอ

veerandah

 

Facebook : Veerandah Suksasunee

Twitter: @veerandah

Line: veerandah

Instargram: veerandah

Email: veerandah@gmail.com

Web: tswriter.com (ทุกคนสามารถตามอ่านนิยาย (แบบเต็มๆ) ของวีได้ที่นี่ค่ะ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนที่ 4

 

คริสติน่าตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด เธอพบว่าตัวเองกลับไปที่บ้านหลังเดิม ยืนที่จุดๆ เดิมและเดินกลับมาโดยที่ไม่ได้คำตอบว่าเธอไปที่นั่นอีกครั้งทำไม

เมี้ยว

แกก็หงุดหงิดเหมือนกันใช่ไหม ชาโดว์ คริสติน่าถามแมวคู่หูแล้วอุ้มมันขึ้นมากอดไว้พร้อมกับลุกออกจากเตียง

เมลไปไหน วันนี้แกต้องอยู่กับเมลนะ เพราะฉันต้องไปหาวิช

เมี้ยว ชาโดว์รับคำพร้อมกับกระโดดออกจากอ้อมแขนของคริสติน่าลงไปถึงพื้นอย่างสวยงามแล้ววิ่งไปหามาเรียมที่นอนอยู่ที่โซฟา

คอนโดนี้มีห้องนอนสองห้อง ทำไมฉันตื่นเช้ามาแล้วต้องถึงเห็นเธอออกมานอนที่โซฟาทุกทีเลยล่ะ เมล

อือ ก็เพราะฉันต้องตื่นมาดูจานเพาะเชื้อตอนตีหนึ่งแล้วง่วงเกินกว่าจะเดินกลับไปถึงเตียงน่ะสิ คริส มาเรียมตอบพร้อมกอดชาโดว์แทนหมอนอิงก่อนจะทำท่าเหมือนหลับไปอีกรอบ

วันนี้ฉันต้องสำรวจสถานที่ถ่ายทำรายการ มื้อโปรดกับแองเจลล่า ให้วิช เธออยากแน่ใจว่าเราจะมีระบบความปลอดภัยที่ดีเพื่อหลานสาวตัวน้อยของพวกเรา

ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอ รับจ๊อบพิเศษแบบนี้ด้วย มาเรียมย้อนถามอย่างแปลกใจ

ปกติก็ไม่ ถ้าไม่ใช่ว่าไพ่พยากรณ์ล่าสุดที่ฉันทำนายให้แองจี้บอกว่า เด็กน้อยของพวกเราอาจตกเป็นเป้าของใครบางคน

มาเรียมลืมตาตื่นอย่างเต็มที่แล้วขยับตัวลุขึ้นนั่ง

ใครคิดจะทำร้ายแองจี้กัน

คริสติน่ายักไหล่พร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่รู้สิ แต่วิชบอกว่าอาจเป็นพิธีกรคนเก่าที่โดนถอดไป ก็อย่างว่านะ ใครจะรับได้ โดนถอดจากตำแหน่งพิธีกรเพราะเด็กอายุน้อยกว่าตัวเองตั้งเยอะ

ดาราไทยคนที่วิชบอกว่าเคยแย่งคู่หมั้นของมูนนี่หรือเปล่า

ใช่ คนนั้นแหละ แถมยัยคนนี้เส้นสายเยอะใช่ย่อย วิชแค่อยากให้แน่ใจว่าจะมีคนดูแลแองจี้ทุกที่ ทุกเวลา

เธอเลยจะไปช่วยเป็นบอดี้การ์ดให้แองจี้เหรอ

ก็กึ่งๆ เป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยนอกเครื่องแบบน่ะนะ ดีเหมือนกัน ช่วงนี้รู้สึกหงุดหงิด หาอะไรทำฆ่าเวลาบ้างจะได้จิตใจสงบๆ หน่อย

แล้วเธอฟุ้งซ่านเรื่องอะไรอยู่ล่ะ คริส

คริสติน่ามองเพื่อนรักนิ่ง ก่อนจะตอบปัดว่า ก็แค่ความฝันซ้ำซาก น่ารำคาญน่ะ เอาเป็นว่า ระหว่างรอนายหมอผีตระกูลดาวซิ่งปรากฎตัว ฉันก็จะมีงานทำฆ่าเวลาไปพลางๆ ถือว่าเป็นเรื่องดี

อืม มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะคริส

ฉันมีแน่ เธอก็รู้ แต่ตอนนี้เธอทำงานของเธอไปเถอะ เอ้อ ฝากให้อาหารชาโดว์ด้วยนะ แล้วก็วันนี้ไม่ต้องรอกินข้าวเย็นนะ ฉันคงกินกับวิช คริสติน่าเอ่ยพลางเดินหายไปในห้องน้ำทิ้งให้มาเรียมมองตาม ก่อนที่หญิงสาวตัวเล็กจะก้มลงสบตาแมวตัวอ้วนที่กำลังนอนบนตักเธออย่างมีความสุข

แกคิดว่าทำไมหมอผีดาวซิงคนนั้นถึงไม่ปรากฎตัวสักทีล่ะ ชาโดว์ หรือเขาโดนเทรวิสเก็บไปแล้ว

หง่าว ชาโดว์ครางในลำคอเหมือนจะปฎิเสธข้อสันนิษฐานของมาเรียมก่อนจะลืมตาขึ้นสบตามาเรียม

แกรู้งั้นเหรอว่าเขาอยู่ที่ไหน

เมี้ยว แมวอ้วนรับคำแทบจะทันทีทำให้มาเรียมยกนิ้วขึ้นมาจิ้มหน้าผากมันเบาๆ

ขี้โอ่จังเลยน้า ชาโดว์ ขนาดคริสยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แล้วแกจะรู้ได้ยังไงกัน

หง่าว งื้อ ชาโดว์คำรามในคอเหมือนเถียงอีกครั้งพร้อมส่งสายตาเหมือนกำลังเคืองๆ ที่โดนดูถูกทำให้มาเรียมหัวเราะแล้วล้มตัวลงนอนโดยมีเจ้าแมวอ้วนขี้น้อยใจในอ้อมกอด

เมี้ยว ชาโดว์ร้องอย่างพอใจที่ถูกโอบกอดแล้วซบหน้าลงกับอกของหญิงสาวอีกครั้งเหมือนกับลืมไปแล้วว่ากำลังเคืองหญิงสาวอยู่

ฉันไปก่อนนะเมล ขากลับจะแวะซูเปอร์แล้วซื้อนมรสสตอเบอร์รี่ให้ได้ บาย เสียงของคริสติน่าดังขึ้นพร้อมเสียงปิดประตูทำให้มาเรียมขยับตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ดวงตากลมสวยเหลือบมองบานประตูที่ปิดลงแล้วก้มลงมามองชาโดว์ที่กำลังหลับตาพริ้ม

"ถ้าคริสเจอเขาก่อนก็คงดี อะไรๆ จะได้ง่ายขึ้นว่าไหม ชาโดว์"

"หง่าว" แมวอ้วนครางในลำคออีกครั้ง แต่ครั้งนี้มาเรียมไม่รู้ว่าจะแปลความหมายว่าอย่างไร ระหว่าง คริสติน่าจะไม่ได้เจอหมอผีแห่งทิศเหนือก่อนที่เขาจะเจอเธอ หรือว่า อะไรๆ ที่เธอหวังให้มันง่ายขึ้นมันอาจป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากเสียแล้ว

 

คริสโตเฟอร์มองไปรอบๆ ร้านกาแฟที่ตกแต่งคล้ายที่พักอาศัยของแม่มด ถึงแม้ว่าเขาขะไม่เคยเห็นกระท่อมแม่มดของจริงแต่เขาคิดว่าคนที่ตกแต่งที่นี่ก็ทำได้ดีทีเดียว

"Witch cafe ยินดีต้อนรับค่า". เสียงพนักงานต้อนรับดังขึ้นทำให้คริสโตเฟอร์ยกมุมปากอย่างนึกขำ

โลกเราเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ใครจะคิดว่ามันจะมีวันที่หมอผีอย่างเขามานั่งอยู่ในร้านกาแฟที่มีแม่มดเป็นเจ้าของ คริสโตเฟอร์หันกลับมายกถ้วยชาขึ้นสูดกลิ่นหอมของมันก่อนจะหลุบตาลงขณะลิ้มรสรสชาติของมัน แล้วเขาก็หูผึ่งขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งสั่งเครื่องดื่ม

“อเมริกาโน่เย็นแก้วนึงค่ะ”

“คริสติน่า วิทเชส” คริสโตเฟอร์เอ่ยชื่อนั้น แม้เขาจะมั่นใจว่ามันเป็นเสียงที่เบามาก แต่แม่มดสาวคนนั้นก็ยังหันกลับมามองหน้าเขา

เธอได้ยินทั้งที่อยู่ห่างจากเขาตั้งสองช่วงโต๊ะเนี่ยนะ น่าตกใจมาก

“มิสเตอร์ดูฟ...ไม่น่าเชื่อว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง...”

...เร็วขนาดนี้ คริสติน่าต่อคำประโยคสุดท้ายในใจขณะที่เดินมาหยุดตรงหน้าหนุ่มชาวอังกฤษที่เธอมีแผนที่จะพบเขาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้

“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เอ่อ หมายถึง ผมไม่คิดว่าจะได้มาเจอคุณที่นี่เหมือนกันครับ”

“จะบอกว่าเพราะเราสองคนชะตาต้องกันอีกไหมคะ” คริสติน่าถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนทำให้คริโตเฟอร์หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วลุกขึ้นพร้อมกับผายมือไปที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

“ถ้าบอกว่าผมคิดว่าอย่างนั้น คุณจะโกรธผมไหมครับ”

“โอ้ ไม่หรอกค่ะ เพราะฉันก็เริ่มจะเชื่อมันหน่อยๆ แล้ว” คริสติน่าตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก นั่นทำให้หัวใจของคริสโตเฟอร์เต้นแรงขึ้น ซึ่งมันทำให้เขาอยากจะเตะก้นตัวเองแล้วตะโกนว่า เขาไม่มีสิทธิ์หัวใจเต้นแรงกับเธอ

เธอสวยใช่ อันนี้เป็นความจริงที่ชัดเจน ทั้งใบหน้ารูปใช่ ริมฝีปากสีแดงสด ซึ่งคริสโตเฟอร์เองก็จำไม่ได้ว่าเขามีรสนิยมชื่นชอบผู้หญิงที่ทาลิปสติกสีแดงตั้งแต่เมื่อไร แต่ที่ย่ำแย่ที่สุดก็คือ เขาไม่อาจละสายตาไปจากดวงตาทรงเสน่ห์ของเธอได้ เหมือนเธอร่ายมนต์สะกดเขาไว้

ไม่เอาน่าคริส ห้ามหลงรักเธอเด็ดขาดนะ เรามีหน้าที่ปกป้องเธอ ไม่ใช่หลงรักเธอ!” คริสโตเฟอร์ด่าทอตัวเองในใจพร้อมขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัดทำให้หญิงสาวตรงหน้าเริ่มจับสังเกตได้

“ถ้าฉันทำให้คุณอึดอัดใจ ฉันขอตัวก็ได้นะคะ” คริสติน่าเอ่ยพร้อมกับทำท่าจะลุกแต่คริสโตเฟอร์รีบยกมือห้ามเสียก่อน

“มะ...ไม่ครับ ผะ...ผมยังอยากคุยกับคุณ”

คริสติน่าหลี่ตาของเธอลงจนเห็นแพขนตาหนาที่เรียวตัวอย่างสวยงามก่อนจะลืมตาขึ้นจ้องมาที่เขาตรงๆ นั่นทำให้หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วของคริสโตเฟอร์เต้นเร็วและแรงขึ้นไปอีก

ไอ้บ้าคริส แกไม่ใช่เด็กมัธยมนะ หยุดใจเต้นแรงแค่เพราะแค่เธอมองดูแกได้แล้ว เธอแค่มองเฉยๆ ไม่ได้จูบ คริสโตเฟอร์ดุตัวเองอีกครั้ง

“คุณ...อยากคุยกับฉัน โอเค เรื่องอะไรคะ”

“เอ่อ เมื่อเช้าผมไปที่ร้านอาหารที่คุณแนะนำมา”

“ร้านเปิดสิบเอ็ดโมง แล้วคุณไปนั่งเฝ้าเขาจนเปิดร้าน เสร็จแล้วก็มานั่งจิบชาอยู่ที่นี่เหรอคะ” คริสติน่าตั้งข้อสังเกต

“ที่ถูกก็คือ ผม่ไม่รู้ว่าเขาเปิดสิบเอ็ดโมง ผมเลยพลาดที่จะได้ทานอาหารที่คุณแนะนำ แต่ก็ได้ทานมื้อเช้าจากคาเฟ่ข้างๆ แทน ซึ่งผมต้องบอกเลยว่า มันอร่อยมาก”

“อ้อ ดีใจด้วยค่ะ อย่างน้อยคุณก็ได้ทานอาหารอร่อย”

“แล้วก็ได้เจอคนที่พาผมมาที่นี่ เพื่อจะได้พบคุณ...อีกครั้ง”

คริสโตเฟอร์ค่อนข้างภูมิใจในน้ำเสียงที่เขาใช้ ซึ่งดูสุขุมกำลังดี ไม่ดูสติแตก และที่สำคัญมันเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มทำอะไรให้มันเข้ารูปเข้ารอยเสียที

“พบฉัน? คุณต้องต้องการพบฉันอีกครั้งงั้นเหรอคะ” คริสติน่าย้อนถามทั้งที่เธอเองก็คาดหวังให้เขาเกิดความรู้สึกแบบนั้น

“ครับ”

“เพราะอะไรคะ”

“เอ่อ เพราะผมอยากจะบอกคุณว่า ผมคือ...” ยังไม่ทันที่คริสโตเฟอร์จะพูดจบประโยคเสียงของวิชาดาก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน และนั่นไม่ใช่สิ่งที่คริสติน่าคาดว่าจะได้ยินเลยสักนิด

“เพราะคุณคือ คริสโตเฟอร์ ดาวซิ่ง คนที่พวกเรากำลังตามหาอยู่ใช่ไหมคะ”

 

+++++++++++++++++++++++

+++++++++++++

++++++++

+++

+

เจอกันแล้วค่ะ ทั้งสองคริส 

วีคิดว่าปฎิกิริยาของคริสติน่าดูจะรุนแรงตามนิสัยของเธอ

แต่เธอมีเหตุผลมากกว่านั้นค่ะ แต่จะอะไร ไว้ติดตามต่อนะคะ ^__^V

+

+++

++++++++

+++++++++++++

+++++++++++++++++++++++

เขาจะหาเจ้าเจอ

คริสติน่าคิดว่าเธอกำลังโดนความฝันตัวเองตามมาหลอกหลอน เธอหุบยิ้มแทบจะทันทีที่เธอได้รู้ว่าชายหนุ่มที่กำลังจับมือทักทายวิชาดาเป็นใคร แล้วนึกด่าอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เจอต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ นี้

“ฉันได้ยินจากคุณลุงหลี่ว่าคุณไปจากประเทศไทยแล้วตั้งแต่หลายเดือนก่อน ไม่คิดว่าจะได้พบคุณเช้านี้ ที่คาเฟ่ของฉัน” วิชาดาเอ่ยแล้วนั่งลงข้างๆ คริสติน่า

“ครับ ผมไปแล้ว และกลับมาแล้วเพราะ...” คริสโตเฟอร์เว้นวรรคสิ่งที่จะพูดแล้วหันไปสบตากับคริสติน่าที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนสีหน้าของเธอทันทีที่รู้ว่าเขาเป็นใคร

มันรู้สึกเจ็บแปลบในอกไม่น้อยที่ดวงตาคมๆ นั้นมองเขาเหมือนกับกำลังมองสิ่งที่เธอเกลียดมากที่สุดในชีวิต คริสโตฟอร์ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรให้เธอโกรธ เพราะความผิดอย่างเดียวที่เขาพอจะเดาได้นั้นก็คือการที่เธอเข้าใจผิดเรื่องชื่อเขานิดหน่อยเท่านั้น

นั่นดูไม่น่าใช่ความผิดที่ร้ายแรงเท่าไรนะ

“เพราะผมคิดว่าผมมีธุระกับคุณวิทเชส” คริสโตเฟอร์เอ่ยจบประโยคาเริ่มต้นไว้แล้วรอดูปฏิกิริยาของหญิงสาวทั้งสอง แต่หญิงสาวที่เขาคิดว่าจะเปิดปากคุยกับเขากลับยั่งเงียบแล้วหลบสายตาเขา เป็นวิชาดาที่คนที่เอ่ยตอบก่อน

“เราเองก็มีเรื่องที่ต้องบอกคุณเหมือนกัน แต่ฉันคิดว่าฉันคงมีเวลาไม่พอที่จะพูดเรื่องนี้ที่นี่ เพราะพวกเราทั้งสามต้องออกไปดูสถานที่ที่เราจะใช้ถ่ายทำกัน ถ้ายังไงคุณไปกับพวกเราได้ไหมคะ เผื่อคุณจะได้ช่วยเราด้วย”

“เราไม่จำเป็นต้องใช้เขาหรอกวิช” คริสติน่าเอ่ยนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนผลักลงเหวทั้งที่ยืนอยู่บนพื้น

จู่ๆ เราก็กลายเป็นตัวเกะกะซะอย่างนั้น

“จำเป็นสิ เขาเป็นคนนำทางนะ ความสามารถของเขาช่วยเราได้แน่นอน จริงไหมคะ มิสเตอร์ดาวซิ่ง” วิชาดาพูดพร้อมลุกขึ้นยืนล้วดึงเพื่อนสาวของเธอให้ลุกตามกึ่งๆ บังคับ

“นายเผือกคงเอารถมารอที่หน้าตึกแล้ว พวกเราไปเถอะ”

“วิช เธอนี่มัน” คริสติน่ากัดฟันเรียกชื่อเพื่อนขณะที่โดนลากออกจากร้านโดยมีผู้ชายที่เธอเพิ่งจะรู้สึกเกลียดขี้หน้าเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเดินตามมาเงียบๆ

ตามมาง่ายๆ อย่างนี้เนี่ยนะ ถ้าพวกเราโกหก นายก็โดนหลอกไปฆ่าหรอก คริสติน่าคิดอย่างโมโหขณะที่แย่งวิชาดายั่งที่ที่นั่งข้างคนขับเพราะไม่อยากไปนั่งคู่กับคริสโตเฟอร์ที่เบาะหลัง

วิชาดาเหลือบตาสบกับผสุที่กำลังมองมาที่เธอผ่านกระจกมองหลังแล้วหันมาเหลือบตามองผู้ชายอีกคนที่นั่งข้างๆ เธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นลอยๆ ว่า

“เอ่อ คริส”

“ครับ/ว่าไง” คริสโตเฟอร์และคริสติน่าตอบพร้อมกันทำให้วิชาดาที่กำลังคิดจะหยั่งเชิงเพื่อนรักและเพื่อนใหม่ของเธอหลุดหัวเราะออกมาซึ่งผสุก็หัวเราะด้วยเหมือนกัน

“ผมว่าเรามีปัญหาแล้วล่ะ คุณวิ เพื่อนของพวกเรามีชื่อเล่นว่า คริส ทั้งคู่เลย แล้วเราจะตั้งชื่อใครใหม่ดีล่ะ เพื่อป้องกันความสับสน” ผสุเอ่ยพร้อมกับเลี้ยวรถเข้ามาในสวนสาธารณะใจกลางเมืองซึ่งอยู่ไม่ไกลโรงเรียนสอนทำอาหารทิพรสโอชา

“เรียกผมว่า ดาวซิ่ง ก็ได้ เพราะใครๆ ก็เรียกพวกเราอย่างนั้น” คริสโตเฟอร์เอ่ย

“โอเคครับ คุณดาวซิ่ง ไม่รู้ว่าเตี่ยของผมบอกคุณหรือยัง แต่ว่าผมมีข้อความที่มีคนฝากไว้ให้คุณ” ผสุเอ่ยพร้อมดับเครื่องยนต์และมองคริสติน่าซึ่งเปิดประตูออกจากรถเป็นคนแรกโดยมีวิชาดาจะขยับตัวตามไปอย่างรวดเร็ว

“พวกผู้หญิงคงมีเรื่องต้องคุยกัน พวกเราเองก็เหมือนกัน” ผสุเอ่ยหลังจากที่เขาทั้งคู่ลงมายืนอยู่กลางสวนที่เขียวชะอุ่มหลังจากได้รับน้ำฝนอย่างเต็มที่มาตลอดทั้งคืน

“คุณรู้จักใครที่ชื่อ เทรวิส ดี มูสเตอร์ไหม” ผสุเริ่มบทสนทนากร

“แน่นอนครับ เขาเป็นคนที่ฆ่าและจองจำวิญญาณพ่อของผม” คริสโตเฟอร์ตอบเสียงนิ่งมีน้ำเสียงที่เครียดขึ้นจากเดิมเล็กน้อย แต่ผสุก็จับมันได้ ทำให้เขารู้ว่าเพื่อนใหม่ของเขาคนนี้ก็คงเจ็บปวดจากการสูญเสียไม่ใช่น้อย ซึ่งก็คงไม่ต่างจากเขาหากมีคนมาบอกว่ามีคนฆ่าเตี่ยแล้วเอาดึงวิญญาณไปสะสมในคอลเลกชั่นส่วนตัว

“มีคน น่าจะเป็นเบเอลเซบลูอีกคน ฝากข้อความมาถึงคุณว่า เทรวิส ดี มูสเตอร์กำลังจะไปหาคุณ”

“ผมก็กำลังรอให้เขามาหา” คริสโตเฟอร์ตอบพร้อมกับหันไปมองสองแม่มดสาวที่กำลังยืนคุยห่างออกไป

“คุณแต่งงานกับวิชาดาแล้ว”

ผสุเลิกคิ้วที่เพื่อนใหม่ของเขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“ใช่ครับ ทางพิธีกรรมทางศาสนาและกฎหมาย แต่พวกเรายังไม่ได้ประกาศให้คนภายนอกรู้ แล้วคนที่เพิ่งมาเมืองไทยได้ไม่กี่เดือนแถมเพิ่งเจอกับพวกเราอย่างคุณ รู้ได้ยังไง มีใครบอกคุณงั้นเหรอ”

“ไม่จำเป็นต้องมีคนบอก แค่ดูจากสายตาของคุณกับเธอผมก็พอรู้ แถมในวันที่คุณบิดกุญแจดอกแรกเพื่อเปิดบานประตูแห่งเบเอล พวกเราทุกคนต่างก็รู้สึกถึงมัน” คริสโตเฟอร์ตอบพร้อมกับหันมาสบตากับผสุ

“นั่นคือเหตุผลที่คุณกลับมาที่นี่งั้นเหรอ” ผสุถามเสียงขรึมทำให้คริสโตเฟอร์ถอนหายใจ

“นั่นเป็นแค่หนึ่งในเหตุผลที่ผมกลับมา”

“พวกเธอมีสาม พวกเราก็ด้วย ผมพอจะมีสิทธิรู้ไหมว่า พวกเราอีกหนึ่งคนอยู่ที่ไหน และเขาคิดเห็นยังไงกับการตัดสินใจของผม”

“คุณมีสิทธิ์ แต่ตอนนี้ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโอลด์อยู่ที่ไหน ส่วนเรื่องความคิดเห็นในการตัดสินใจของคุณ ผมคิดว่า...ผมในตอนนี้ไม่มีคุณสมบัติจะพูดอะไรทั้งนั้นเหมือนกัน”

คริสโตเฟอร์ตอบตามตรงพร้อมกับหันกลับไปมองหญิงสาวสองคนที่ยืนห่างออกไปอีกครั้ง ผสุมองตามสายตานั้นก่อนจะยิ้มออกมา และเขารู้ดีว่าขณะที่สายตาของเราจับจ้องอยู่ที่ภรรยาแสนสวยของเขา สายตาของคริสโตเฟอร์กำลังจับจ้องอยู่ที่ใคร

“พวกเธอน่าหลงไหลใช่ไหมครับ” ผสุเอ่ยขึ้นลอยๆ

“ไม่สามารถหาคำอื่นมาอธิบายแทนได้จริงๆ” คริสโตเฟอร์ตอบ

 

“เธอเป็นอะไรไปนะคริส อารมณ์เสียอะไรอยู่เหรอ” วิชาดาถามเพื่อนสาวพลางยกมือจับข้อศอกของคริสติน่าให้หยุดเดินแล้วคุยกับเธอ

“ผู้ชายคนนั้นหลอกฉัน”

“ใคร คริสโตเฟอร์น่ะเหรอ” วิชาดาย้อนถาม

“ใช่ ฉันเจอเขาเมื่อวานนี้” คริสติน่าตอบด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

“อะไรนะ แล้วเธอไปเจอเขาเมื่อวานที่ไหน อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น”

“มันไม่มีเรื่องบังเอิญหรอกวิช นายหมอผีนั่นตั้งใจ แถมเขาใช้ชื่อปลอมกับฉันด้วย” คริสติน่าเอ่ยด้วยความมั่นใจ

“เขาบอกเธอว่าชื่ออะไร”

“ดูฟ เขาบอกว่าเขาชื่อ ดูฟ” คริสติน่าตอบพลางกัดฟันอย่างเจ็บใจ เพราะอะไรเธอถึงไม่ได้เฉลียวใจว่าผู้ชายที่ดึงความสนใจเธอได้เป็นครั้งแรกได้จะเป็นพวกดาวซิ่ง

ถ้าจะเกลีดสายเลือดตัวเองก็ตอนนี้แหละ โธ่เอ้ย! ทั้งที่ระวังตัวมาตลอดแท้ๆ เหมือนกำลังโดนคุณทวดเมดิโอคริสหัวเราะเยาะอยู่เลย

“โอเค เราคงต้องหาคำตอบว่าทำไมเขาถึงไม่บอกชื่อจริงกับเธอ แต่คริส ฉันคิดว่ามันน่าจะมีเหตุผลที่เราสมควรให้อภัย เธอลองคิดสิ พ่อเขาเพิ่งโดนฆ่าตาย เขาเป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูล เป็นไปได้ไหมที่เขาต้องปกปิดตัวเอง”

คริสติน่าหายใจเข้าลึก เหลือบตาไปมองคนที่ทำให้เธอโมโหนิ่งแล้วรีบเสมองไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าเขาหันกลับมามองเธอ

“คริส เธออย่างเพิ่งมีอคติกับเขาเพียงเพราะว่าเขาเป็นดาวซิ่งสิ”

“ฉันไม่ได้มีอคติ แต่พวกดาวซิ่งคือพวกสุดท้ายที่ฉันจะเฉียดไปใกล้ วิช” คริสติน่าพูดอย่างโมโห

“เพราะคำสั่งเสียของคุณย่าแคทธรีนงั้นเหรอที่ทำให้เธอต้องการจะอยู่ห่างจากเขานะ ไม่เอาน่าคริส เขาดูไม่มีพิษภัยอะไร ดาวซิ่งอาจไม่แย่ทุกคนก็ได้”

“ใช่ พวกเขาไม่ได้แย่ทุกคน คนที่แย่มีแค่ มิเกล ดาวซิ่งแค่คนเดียวเท่านั้น”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มิเกล ดาวซิ่งเคยทำอะไรเเย่ๆ ไว้นะ

ทุกคนคิดว่ายังไงคะ อะไรที่ทำให้คริสติน่า เกลียดคนของดาวซิ่งมากขนาดนี้

วีคิดว่าเรื่องที่ทำให้คนเราเกลียดใครอีกคนมากๆ

มันมีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอกค่ะ

ติดตามกันไปพร้อมๆ กันนะคะ^___^V

 

 

Post Comment

Statistic

Date posted: 3 years ago.
Date modified: 2 months ago.
Overall Viewed: 32,524 times
Monthly Viewed: 194 times
Rated: 0 times
Favorited: 1 times
Commented: 1 times
Player

Advertise

TSWriter.com - Reader and Writer Community. - Terms of Use and Disclaimer - Advertisement

©2009 All Rights Reserved.