ความรักของแสนรัก (Re-Write version)

ตอนที่ 4 คุณยายแสงจันทร์

สวัสดีค่ะทุกคน

 

เห็นชื่อตอนแล้วคงคิดว่าชื่อของคุณยายคนนี้คล้าย คุณยายชมจันทร์

ในเรื่องเรือนพระจันทร์ใช่ไหมคะ แต่ขอบอกไว้ก่อนว่า

ถึงชื่อจะคล้ายกันแต่นิสัยแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยค่ะ ><

 

วันนี้ขออัพแต่แสนรักก่อนนะคะ ส่วรเฮียเผือกกับแม่มดวิชาดา

ขอแปะไว้อัพวันจันทร์นะคะ รออีกนิดนึงน้า

 

รักคนอ่านเสมอ

veerandah

 

Facebook : Veerandah Suksasunee

Twitter: @veerandah

Line: veerandah

Instargram: veerandah

Email: veerandah@gmail.com


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 4 คุณยายแสงจันทร์

 

หญิงวัยกลางคนหน้าตาใจดี แต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดีสีแดงสด ตัวเสื้อเป็นคอสี่เหลี่ยม เผยให้เห็นสร้อยทองเส้นโตเด่นหลาบนลำคอแต่ไกล แขนเสื้อทรงตุ๊กตาที่โป่งพองเหมือนเสื้อของคุณหญิงคุณนายทั่วไปที่เห็นบ่อยๆ ทางโทรทัศน์ บวกกับการตีเกล็ดเสื้อให้เข้ารูปตรงเอวด้านหลังซึ่งแทบจะมองไม่เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ว่า ส่วนผ้าถุงที่สวมใส่อยู่ก็เป็นผ้าไหมเนื้อดีสีเดียวกับเสื้อ ทำให้คนที่เดินผ่านไปมารู้ฐานะของหญิงวัยกลางคนนี้ดี

คุณนายนันทายืนชะเง้อคอยืดยาวมองเข้าไปในร้านมินิมาร์ตแสงจันทร์อยู่นานพอควร มินิมาร์ตแห่งนี้ได้ชื่อว่าทันสมัยที่สุดของอำเภอนี้ ขายของทุกอย่างที่ขายได้ ยกเว้นเจ้าของร้าน ที่มีอายุหกสิบกว่า ชื่อ คุณยายแสงจันทร์

ใครๆ ที่เดินผ่านไปมาในย่านตลาดเศรษฐการแห่งนี้ ต่างรู้จักกิตติศัพท์ของคุณยายแสงจันทร์ดี ในสมญานามที่ว่า คุณยายห้าบาท เพราะแกไปซื้อของทุกอย่าง จะซื้อในราคาห้าบาททั้งหมด เช่น ซื้อน้ำพริกห้าบาท หมูหั่นชิ้นห้าบาท กะเพราห้าบาท หรือแม้แต่ไข่ไก่ก็ซื้อวันละสองฟอง เพราะเขาขายสองฟองห้าบาท เรียกว่าซื้อทุกอย่างในราคาห้าบาทตลอด

คุณนายนันทายืนชะเง้อชะแง้รออยู่นาน ก็ไม่เห็นเจ้าของร้านสักที เลยไม่กล้าเข้าไป จนเมื่อคุณยายแสงจันทร์เดินออกจากห้องพักที่อยู่ด้านในร้านเท่านั้นแหละ คุณนายก็เลยรีบเดินตรงรี่เข้าไป เสมือนดั่งว่าเพิ่งเดินมาถึงหน้าร้านพอดี

อ้าว คุณนายนันทา มาหาซื้ออะไรเหรอคะ คุณยายแสงจันทร์ถามไถ่ผู้ด้อยอายุกว่าอย่างอารมณ์ดีคาดว่าวันนี้คงจะขายของได้มากแน่นอน

พอดีแชมพูสระผมที่บ้านหมดน่ะ ก็เลยแวะมาซื้อซะหน่อยน่ะค่ะ เอาขวดใหญ่ๆ เลยนะคะ สักสามขวด ป้าแสงมีไหมล่ะ คุณนายนันทาถามวางฟอร์มลูกค้ารายใหญ่เข้าไว้

คุณยายแสงจันทร์จึงหันไปสั่งเด็กดูแลร้านว่า

เอ้า นังนิด มัวเอ๋ออะไรอยู่ ไปหยิบแชมพูมาให้คุณนายเสียสิ สามขวดใหญ่ๆ เลยนะ

สั่งเด็กให้ไปหยิบของเรียบร้อย หญิงชราก็หันมาเชิญคุณนายนันทาให้มานั่งที่เก้าอี้รับแขกหลังเคาน์เตอร์

นังนิดมันเอ๋ออย่างนี้เป็นประจำแหละคุณนาย แต่มันใช้ง่ายดี ว่าแต่คุณนายเถอะซื้อแค่อย่างเดียวเองรึ

คุณนายนันทายิ้มแห้งๆ พลางนั่งลงข้างคุณยายแสงจันทร์ แล้ววางกระเป๋าถืดไว้ข้างตัว เหลือบมองเด็กลูกจ้างเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้าเหมือนจะสื่อว่า มีเรื่องราวบางอย่างที่เป็นความลับอยากพูดด้วย แล้วกระซิบกระซาบว่า

คือ มีอีกเรื่องหนึ่งน่ะค่ะ วันก่อนตาโชติ….”

กำนันโชติ มีอะไรรึ คุณยายแสงจันทร์ถามสอดอย่างอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที ก่อนที่คุณนายนันทาจะพูดจบ ทำให้คุณนายนันต้องโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

ไม่ใช่จ้ะป้า ฉันหมายถึง ตาโชติลูกชายฉันต่างหากเล่า จำได้ไหมจ๊ะ คนที่เพิ่งจบวิชาบริหารมาจากเมืองนอกไง เมื่อเดือนที่แล้ว ป้ายังไปงานเลี้ยงต้อนรับมันอยู่เลย

อ๋อ ตาโชติลูกชายคุณนายเองรึ ไม่ใช่ผัวนะ อ้าว แล้วมันทำไมล่ะ ยายแสงจันทร์พูด พลางพยักพเยิดหน้า แสร้งทำเป็นเพิ่งนึกออก

ทำไมยายแสงจันทร์จะนึกไม่ออก ว่าตาโชติลูกชายกำนันโชติที่พูดถึงคือคนไหน ก็คุณนายนันทาเล่นคุยฟุ้งไปทั่วตลาด ภูมิใจนักภูมิใจหนาว่าเก่งสุดยอดกว่าใครๆ แต่เท่าที่เห็นวันๆ ไม่เห็นไอ้หนุ่มนักเรียนนอกคนนั้นจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่างเลย นอกจากควงผู้หญิงเปลี่ยนหน้าอยู่ไปมา เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่าตั้งแต่กลับมานี่ ได้เมียไปกี่คนแล้ว

มันก็ไม่ทำไมหรอกจ้ะ ป้า แค่ตาโชติลูกชายฉัน วันก่อนไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งเข้า เขาว่าสวยนักและถูกใจเขามาก พอฉันถามว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร หน้าตาเป็นยังไง ตาโชติของฉันกลับไม่รู้ซะนี่ รู้แต่ชื่อเท่านั้น คุณนายนันทาเล่าท้าวความ เว้นวรรคไว้อย่างนั้น เมื่อเห็นว่าหญิงชรายังตั้งใจฟังอยู่ ก็เลยพูดต่อว่า

ไอ้ฉันก็เลยต้องไปสืบ เอ้ย...ไม่ใช่ ไปสอบถามจากเพื่อนๆ จนรู้ว่า ที่แท้ผู้หญิงที่ตาโชติไปถูกตาต้องใจเข้าน่ะ ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนเลย ก็หลานสาวเจ้านายเก่าของป้าแสงไงจ๊ะ พูดจบ คุณนายนันทาก็ลอบสังเกตท่าทีของยายแสงจันทร์ ที่เหมือนกำลังนึกตามที่เธอพูด

เจ้านายเก่าของฉันงั้นเหรอ ใครล่ะ

ใช่จ้ะ ก็คุณนายจงจิตร คุณย่าของคุณหมอคมกฤษนั่นไง อะไรกันป้า แค่ไม่กี่ปี ขี้หลงขี้ลืมแล้วหรือ

อาไร้! คุณนาย ฉันจะลืมได้ยังไง คุณนายจงจิตร รัตนเรืองโรจน์ เป็นเจ้านายที่ฉันเคารพรักมาก ฉันอยู่กับแกเป็นสิบๆ ปี กระทั่งแกตาย และฉันนี่แหละเป็นคนเลี้ยงคุณคมสัน พ่อคุณคมกฤษมากับมือ มาตอนคุณกฤษฉันก็ยังช่วยคุณณีเลี้ยงอยู่เลย ร้านนี้คุณกฤษก็มาเปิดให้ฉันเอง รู้หรือเปล่าล่ะ คุณนาย

พอได้ยินอย่างนั้นคุณนายนันทาก็ยิ่งลิงโลดอยู่ในใจ ดูเหมือนเธอจะเข้าหาถูกคน ดังนั้นสิ่งที่เธอหวังไว้คงจะสัมฤทธิผลตามที่คิดไว้ได้ไม่ยาก

นั่นแหละ นั่นแหละ แล้วป้ายังจำได้ไหมล่ะว่า คุณกฤษติณี เมียคุณคมสันของป้าน่ะ เขามีหลานสาวอยู่อีกคนชื่อ แสนรัก วัตธางกูล น่ะ ป้ายังจำได้รึเปล่า

เหมือนโดนฟ้าผ่าตอนกลางวันแสกๆ ยายแสงจันทร์ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่ แต่ก็รีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ เพราะเกรงว่าจะผิดสังเกตมากไป แต่ก็ยังเหลือบตาขึ้นมองเพดานเป็นพักๆ ระหว่างพูดคุย เหมือนไม่ค่อยพอใจอะไรบางอย่างอยู่

จำได้สิ ฉันก็เห็นมันมาแต่เด็กเหมือนกันแหละ คุณยายแสงจันทร์รับคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำให้คุณนายนันทาอดแปลกใจไม่ได้

ตายจริง มีเรื่องอะไรที่เราไม่รู้หรือเปล่านะ ฟังจากน้ำเสียงของยายแสง แบบนี้เหมือนมีแต่ความเกลียดมากกว่าความรักนะ ไม่เหมือนเวลาที่ยายแสงพูดถึงคุณหมอคมกฤษเลย รายนั้นน่ะ ทั้งรักและเคารพอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไงก็ช่างเถอะ เรื่องอดีตคุณนายนันทาไม่อยากสนใจ ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ว่าจะเอาคุณหมอแสนรักมาเป็นลูกสะใภ้ ก็ต้องทำให้สำเร็จ นานๆ ทีจะมีผู้หญิงที่ทั้งเธอและลูกชายเห็นพ้องต้องกัน ว่าเหมาะสมและคู่ควร ก็คงต้องสู้กันสักตั้งแหละ

ก็หนูแสนรักคนนั้นแหละป้า ตาโชติของฉันน่ะ ถึงกับหลงเชียวนะ ฉันเองก็ไปพิสูจน์กับตาตัวเองแล้วละ ว่าดีจริง เป็นคนสวยน่ารักเชียว เรียนก็เก่งเป็นหมอฟันเชียวนะป้า กิริยามารยาทรึก็เรียบร้อย ถอดแบบมาจากคุณณีไม่มีผิด ฉันยังจำคุณณีได้นะ สมัยก่อนนะกสวยเชียว หรือป้าว่าไงจ๊ะ คุณนายนันทามัวแต่พูดชื่นชมคนที่ลูกชายตัวเองไปหลงรักอยู่ เลยไม่ได้สนใจว่าคนฟังกำลังชักสีหน้า และทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่

ก็เพราะคุณณี เลี้ยงมันดีน่ะสิ ลำพังแค่ตัวนังนั่น ก็คงไม่พ้นเป็นเหมือนแม่มัน

เอ๊ะ ป้าว่าไงนะจ๊ะ คุณนายนันทาฟังสะดุดหูชอบกล เลยหันมาถามคู่สนทนาที่พึมพำอะไรบางอย่างให้ชัดๆ

ไม่มีอะไรหรอก เรื่องเก่าๆ นะ ในเมื่อลูกชายคุณนายชอบ นังเอ่อ หนูแสนรัก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ

เกี่ยวสิป้า ก็ป้าเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านนั้น ถึงจะออกมาแล้ว คนเขาก็ยังนับถือป้าอยู่ ป้าช่วยหนุนหลังลูกชายฉันกับหนูแสนรักหน่อยได้ไหม ถ้าทำให้ทั้งคู่แต่งงานกันได้ ฉันทุ่มไม่อั้นเลยนะ คุณนายนันทาเผยไม้ตายตัวเองทันที เพราะรู้ดีว่า ยายแสงจันทร์นอกจากขี้เหนียวแล้ว ยังชอบเงินเป็นชีวิตจิตใจ

โอ๊ย! คงไม่ต้องถึงมือฉันหรอก ลูกชายคุณนายก็ออกจะหล่อเหลา การศึกษาก็ดีไม่ใช่เหรอ หนูแสนของคุณนายคงไม่ปฏิเสธหรอกมั้ง แม้หางเสียงที่พูดจะแปร่งๆ และเหมือนไม่เต็มใจช่วยเหลือเท่าไร ก็ไม่ทำให้คุณนายนันทาย่อท้อ หรือล้มเลิกความตั้งใจแต่อย่างใด

ไม่ได้หรอก คุณหมอแสนรักของป้าใจแข็งมากเลยรู้ไหม ทั้งดอกไม้ และของขวัญที่ตาโชติขนไปให้สักเท่าไร ก็ไม่ใจอ่อนสักที แถมยังมีคุณหมอกฤษคอยกันท่าอีก อุ๊ย ขอโทษนะจ๊ะป้า ฉันไม่ได้คิดจะว่าอะไร แต่มันก็น่าสงสัยจริงๆ แค่ลูกพี่ลูกน้องกันแท้ๆ อะไรจะรักกันขนาดนี้ ถ้าเป็นพี่น้องกันก็ว่าไปอย่าง

เสียงคุณนายนันทาเงียบหายไปทันที เมื่อเห็นแววตาโกรธเกรี้ยวของคุณยายแสงจันทร์ เมื่อเธอพูดเชิงตำหนิคุณหมอคมกฤษ เพราะไม่อย่างนั้นแผนการที่วางไว้อย่างดีจะไม่เป็นผล ถ้าคนสำคัญไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

หึ คุณหมอแสนรัก งั้นเหรอ เดี๋ยวนี้นังแสนมันพัฒนาไปเป็นถึง คุณหมอแสนรักแล้วรึ เชอะ นังเด็กไม่มีพ่อ คราวนี้แกได้ดีกว่าแม่ของแกหน่อยแล้วละ ลูกชายกำนันโชติเชียวนะ อนาคตคงได้เป็นถึงคุณนายเจ้าของตลาดเศรษฐการ รู้สึกจะดีไปหน่อยสำหรับเด็กอย่างเอ็งที่เกิดมาแบบนั้นน่ะ แต่เอาเถอะ เผื่อวันหน้าข้าจะได้ประโยชน์จากเอ็งบ้าง

เอาเถอะ เห็นแก่หน้าคุณนาย ฉันจะช่วยเรื่องที่คุณนายขอร้องก็ได้ แต่ถ้าเกิดว่าฉันทำให้ลูกชายคุณนายได้แต่งกับ หนูแสน ของคุณนายได้ คุณนายจะจ่ายฉันเท่าไรละ

 

ประกาศ...คุณหมอแสนรัก มีญาติมารอพบที่เคาน์เตอร์ค่ะ

เอ๊ะ ใครกัน แสนรักเงยหน้ามองลำโพงที่เพิ่งประกาศชื่อของเธออย่างงงๆ

นี่เรายังมีญาติที่ไหน นอกจากคุณกฤษอีกเหรอ หรือว่า…’

แสนรักคิด พลางเดินออกจากแผนกทันตกรรมของโรงพยาบาล ไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ แล้วก็หายสงสัย เมื่อเห็นหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

ผู้หญิงคนนั้นแก่ขึ้น แต่ก็น้อยกว่าที่แสนรักเคยคาดการณ์ไว้ เมื่อเทียบกับครั้งสุดท้ายที่เธอเจอกับคุณยายแท้ๆ ของตัวเอง คุณยายแสงจันทร์เมื่องานศพของคุณคมสัน...คุณพ่อของคุณกฤษกับแสนรัก

แสนรักยกมือไหว้เหมือนที่คุณแม่ใหญ่สอนมาอย่างดี เพราะรู้ดีว่ากับคนๆ นี้เธอต้องไม่ทำอะไรให้ผิดพลาดเด็ดขาด ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ไม่เคยลืม ว่าหากเธอพลาด สิ่งที่ตามมามันเลวร้ายแค่ไหน

สวัสดีค่ะคุณยายแสง

หญิงชราพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกไปทางสวนหย่อมของโรงพยาบาลที่จัดคั่นไว้ระหว่างตึกฉุกเฉินกับตึกวินชัย สวนหย่อมแห่งนี้มีไว้ให้คนไข้ที่มารอรับการตรวจ หรือพวกญาติๆ มานั่งรอ ความจริงสวนแห่งนี้ยาวไปจนถึงหลังแผนกอายุรกรรมด้วย จึงมีคนมาใช้บริการนั่งพักผ่อนฆ่าเวลาบ่อยครั้ง แต่บังเอิญวันนี้มีคนไข้น้อย สวนหย่อมจึงมีคนบางตากว่าทุกวัน คุณยายแสงจันทร์เดินมานั่งที่เก้าอี้หิน และรอให้แสนรักนั่งลงอีกฟากหนึ่งก่อน จึงเริ่มบทสนทนา

เห็นว่ากลับมาหลายเดือนแล้วนี่ คุณยายแสงจันทร์เกริ่นขึ้น ขณะล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อ

ค่ะ กลับมาได้หกเดือนแล้วค่ะ

แล้วหล่อนไม่คิดจะมาบอกฉันเลยหรือไง นี่ถ้าไม่ใช่เพราะ...เอาเถอะๆ คนอย่างหล่อนจะหวังอะไรมากได้ล่ะ นังเด็กไม่มีพ่อ

ไม่มีแววตาตัดพ้อ หรือแม้แต่อาการการสะดุดของลมหายใจจากคนที่อายุน้อยกว่าให้คุณยายแสงจันทร์จับสังเกตได้ ทำเอาคนที่เพิ่งปล่อยคำพูดกัดจิกออกไป นึกเข่นเขี้ยวในใจ

นังแสน นังเด็กไม่มีพ่อ มันพัฒนาแล้วจริงๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ดี! แล้วฉันจะคอยดู ว่าแกจะอดทนได้ถึงไหน

แม้สีหน้าจะไม่แสดงอาการใดๆ แต่แสนรักก็อดกำมือจนแน่นไม่ได้ พลางปลอบใจตัวเองอย่างข่มกลั้นไว้

ใจเย็นไว้แสน จำได้ไหมแสน กฎข้อที่หนึ่งของการเป็นกุลสตรีที่คุณแม่ใหญ่เคยสอนคือ ต้องใจเย็นและนุ่มนวลอยู่เสมอ

แกมีผัวหรือยังฮะ นังแสน คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ ทำเอาแสนรักถึงกับงงไปพักหนึ่ง แล้วตอบว่า

เอ๊ะ ยังหรอกค่ะ แสนต้องเรียนหนัก แล้วก็เพิ่งจะเรียนจบจะมีสามีได้ยังไงล่ะคะ

แฟนยังหาไม่ได้เลย แสนรักต่อประโยคสุดท้ายในใจ

อ้าว ฉันจะรู้ได้รึ ทีแม่แกยังมีผัวตอนอายุน้อยกว่าแกเสียอีก แล้วเดี๋ยวนี้ฉันดูทีวี ก็เห็นเด็กมันก็เช่าหออยู่กันเป็นคู่ๆ ทั้งนั้น แกเองก็อยู่หอไม่ใช่หรือไง

ทั้งน้ำเสียงและสายตาขณะที่พูด ทำให้แสนรักรู้ว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี คุณยายแสงจันทร์ก็ยังเป็นคุณยายแสงจันทร์คนเดิม ที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้านายไม่มีผิดเพี้ยนไปจากเดิมเลย แม้เจ้านายคนนั้นจะลาลับจากโลกนี้ไปนานหลายปีแล้วก็ตาม

ค่ะ แต่หอที่แสนอยู่เป็นหอพักนักศึกษาแพทย์ ซึ่งเขาแบ่งแยกชายหญิงกันชัดเจนด้วยค่ะ ผู้ชายไม่มีทางขึ้นมาบนห้องแสนได้ แล้วอีกอย่างแสนก็พักกับเพื่อนร่วมห้องอีกตั้งสองคน ถึงอยากจะเอาผู้ชายเข้ามาก็เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ

หญิงชรามองหน้าหลานสาวในไส้ของตัวเองแบบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งเพิ่งหลุดออกมาจากปากของหญิงสาวตรงหน้า

งั้นก็ดี ปีนี้แกอายุเท่าไรแล้วล่ะ เมื่อเห็นว่าไม่สามารถจะโจมตีอะไรได้มากกว่านี้ ยายแสงจันทร์ก็รีบเปลี่ยนมาพูดเรื่องที่เป็นเป้าหมายตั้งแต่ต้นทันที

ยี่สิบสี่ค่ะ แสนรักตอบแบบงงๆ จู่ๆ คนตรงหน้าก็เปลี่ยนเรื่องคุยกลางคันเสียอย่างนั้น

ก็พอสมควรแล้วนี่ งั้นเตรียมตัวไว้แล้วกัน ฉันหาผู้ชายดีๆ มาให้แกแล้วละ

แสนรักเบิกตาโตอย่างตกใจ คะ?”

อะไร ทำมาเป็นตกใจ แกก็โตพอแล้ว เรียนก็จบแล้ว ยังคิดจะเกาะคุณกฤษต่อไปอีกหรือไง รีบแต่งงานแยกครอบครัวออกไปซะสิ จะได้ไม่เป็นภาระกับคุณกฤษอีก

แสนไม่เคยทำตัวเป็นภาระของใครนะคะ แสนรักเริ่มพูดน้ำเสียงสูงขึ้น เพราะความตกใจในความคิดของญาติฝ่ายแม่เพียงคนเดียวของเธอที่เหลืออยู่

ทำไมจะไม่เป็นภาระ วันก่อนฉันไปที่บ้านมา นังนกน้อยมันว่า เสื้อผ้าของแกคุณกฤษเขาก็ต้องซื้อให้ไม่ใช่เหรอ ห้องใหม่บนเรือนใหญ่อีกล่ะ อย่างแกให้อยู่เรือนเล็กริมคลองนั่นก็เหมาะสมดีอยู่แล้ว ทำไมต้องมาตกมาแต่งห้องใหม่ให้แกด้วย แล้วยังค่าเล่าเรียนที่ทำให้แกได้มานั่งชูคอเป็นคุณหมอแสนรักอยู่นี่อีกเล่า ใครเป็นคนจ่าย ถ้าไม่ใช่เงินของคุณกฤษ คุณยายแสงจันทร์พูดตำหนิยืดยาวจนเริ่มหอบ แต่ถึงอย่างนั้นคนสูงวัยก็ไม่คิดจะหยุด

แล้ว...เพราะมีแกเกาะติดหนึบอยู่อย่างนี้ไม่ใช่เหรอไง คุณกฤษถึงไม่ยอมแต่งงานเสียทีน่ะ นังแสน แกนี่มันไม่รู้จักข้าวแดงแกงร้อนคุณท่านบ้างเลย เอาแต่สร้างความเดือดร้อนอยู่ตลอดเวลาไม่เคยเปลี่ยน ตั้งแต่แกเกิดมา บ้านรัตนเรืองโรจน์ของคุณท่านก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลย แกมันนังเสนีย….”

ไม่จริง! เสียงเถียงเบาๆ ที่ดังลอดจากริมฝีปากชมพูระเรื่อ ทำให้ยายแสงจันทร์ที่กำลังพูดพร่ำเรื่องราวซ้ำซาก ที่เคยกรอกใส่หูแสนรักมาตั้งแต่เด็กหยุดชะงักลงทันที

แสนไม่ใช่คนทำลายความสุขของครอบครัว คุณแม่ใหญ่บอกว่า แสนเป็นคนนำความสุขมาให้ต่างหาก แสนไม่เคยคิดจะเกาะติดคุณกฤษ และที่คุณกฤษยังไม่แต่งงานก็เพราะคุณกฤษยังไม่อยากแต่งเองต่างหาก ยายอย่าเอาคุณกฤษมาพูดแบบนี้นะ ถ้าคุณกฤษรู้เข้า ยายนั่นแหละจะเดือดร้อน

ชะ อีนี่ เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดมาด่าข้าแล้วรึ หน็อย ท่าทางแกจะลืมรสชาติไม้เรียวของข้าไปแล้วซะละมั้ง นังแสน นังหลาน...

ถ้าพูดต่ออีกแม้แต่คำเดียว เราได้เห็นดีกันแน่ ป้าแสง เสียงทุ้มของคมกฤษดังขัดขึ้น ทำให้แสงจันทร์ที่กำลังเงื้อมือสูงทำท่าจะตีแสนรัก รีบหดมือกลับทันที

คุณกฤษ! แสนรักร้องเรียกพี่ชาย พลางลุกขึ้นมองคมกฤษที่เดินแกมวิ่งมาหยุดพูดเสียงปนหอบอยู่หน้าโต๊ะหินที่ทั้งคู่นั่งอยู่เพราะชายหนุ่มได้ยินเสียงประกาศเรียกชื่อน้องสาว ก็นึกสงสัยอยู่แล้วเชียว ว่าต้องเป็นป้าแสง นี่ถ้าไม่ติดว่าตรวจคนไข้ค้างอยู่ เขาก็คงมาได้เร็วกว่านี้ และดีที่ประชาสัมพันธ์เห็นทั้งคู่เดินเลี่ยงออกมาทางนี้ เขาเลยตามมาโดยไม่คลาดกัน

คมกฤษพยักหน้าให้แสนรักนั่งลงพร้อมกับตัวเขา และมองไปยังป้าแสงจันทร์แม่นมของพ่อเขาอย่างระอา นี่ถ้าไม่คิดว่าเป็นคนที่เลี้ยงพ่อของเขามา และคอยช่วยแม่เลี้ยงเขามาจนโตละก็ จะไม่ไว้หน้าเลย

ป้าลืมอะไรไปหรือเปล่า ป้าจำไม่ได้แล้วหรือ ว่าคุณแม่เคยสั่งอะไรไว้บ้างก่อนตาย

เสียงของคมกฤษที่ดุดันกว่าครั้งไหนๆ ทำเอายายแสงจันทร์เกือบตัวสั่นไปเหมือนกัน คุณคมกฤษเวลาโกรธไม่ต่างจากคุณคมสันพ่อของเขาเลย แม้ส่วนใหญ่แล้วคมกฤษจะไม่ค่อยโกรธใคร แต่ถ้าลองได้โกรธขึ้นมาละก็...น่ากลัวไม่ต่างกันเลย

จะ...จำได้ค่ะ

จำได้ แล้วทำไมป้าถึงคิดจะตีแสน ป้ามีสิทธิ์อะไร คุณแม่เลี้ยงแสนมา ยังไม่เคยตีแสนสักครั้งเดียว แล้วป้าเป็นใครถึงคิดจะตีแสนน่ะ

เสียงของชายหนุ่มที่ดังไปทั่วสวนหย่อม ทำให้แสนรักรีบบีบแขนคมกฤษปรามให้เพลาๆ เสียงลง แล้วมองไปรอบๆ กลัวมีคนมาได้ยินเข้า ดีที่ตอนนี้เป็นตอนเที่ยง และบริเวาณสวนหย่อมก็ไร้ผู้คน ไม่อย่างนั้นได้มีคนเอาไปลือกันแซดแน่เลย ว่าคุณหมอคมกฤษกำลังจะรังแกคนแก่

โธ่ คุณกฤษ ป้าก็เป็นยายมันเหมือนกันนี่คะ ยายตีหลานเพื่อสั่งสอนกันบ้างจะเป็นไรไปคะ

ป้าแสงเป็นยายของแสนแน่เหรอครับ เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ป้ายังพูดอยู่เลยว่า แสนไม่ใช่หลานของป้า แล้วจะมานับญาติกับแสนอะไรกันป่านนี้ แสนรักไม่ใช่หลานของยาย แต่เป็นลูกของคุณแม่ต่างหาก แล้วตอนนี้คุณแม่ก็เสียไปแล้ว ดังนั้นคนเดียวที่จะสั่งสอนแสนได้ มีแต่ผมคนเดียว คนอื่นไม่มีสิทธิ์

คำสั่งเด็ดขาดที่หลุดจากปากคมกฤษ ทำเอาแสนรักมองหน้าคุณยายแสงจันทร์อย่างนึกสงสาร ก็รู้กันอยู่ว่ายายแสงจันทร์รักคุณกฤษมากแค่ไหน พอมาเห็นแกโดนเด็กที่แกรักและเฝ้าทะนุถนอมมาดุเสียจนกลัวหงออย่างนั้น แสนรักก็อดสงสารไม่ได้ เพราะคมกฤษก็พูดโดยไม่ไว้หน้าแกเลยสักนิดเดียว

คุณกฤษพูดอย่างนี้กับป้าได้ยังไงคะ พูดแบบนี้ป้าเสียใจนะ แล้วคุณพูดแบบเนี่ย นังแสนมันก็ตีปีกพับๆ ละสิ ให้ท้ายกันเข้าไป เดี๋ยวก็เหลิงกันพอดี

คุณยายแสงจันทร์พูดจบก็ทำท่าบีบน้ำตาทันที ทำเอาแสนรักอยากลืมความรู้สึกสงสารเมื่อครู่ไปเสียจริงๆ

คมกฤษถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ที่เขาต้องพูดเรื่องแบบนี้ แต่ครั้งนี้ต้องเป็นครั้งสุดท้ายให้ได้ ไม่อย่างนั้นแสนรักต้องอยู่ไม่เป็นสุขแน่

ป้าแสง ผมก็ไม่อยากทำให้ป้าเสียใจ แต่ผมบอกตั้งกี่ครั้งแล้ว ว่าเรื่องของแสน ป้าไม่ต้องมายุ่ง แล้ววันนี้มาเรื่องอะไรล่ะครับ หรือว่าเรื่องเงิน ยายแสงจันทร์สะดุ้งตกใจ แต่คมกฤษกลับหันไปมองแสนรัก

ว่าไงแสน ป้าแสงมาหาแสนเรื่องอะไร แสนรักทำท่าอึกอักๆ ก่อนจะตอบตามความจริงว่า

ยายบอกให้แสนเตรียมตัวแต่งงานค่ะ

อะไรนะ! เสียงดังที่เกือบเป็นตะคอก ทำเอายายแสงจันทร์ตัวลีบลงถนัดตา

ก็ป้าเห็นว่านัง...เอ๊ย! ยัยแสนก็โตพอจะแต่งงานแต่งการได้แล้ว ป้าก็เลย...

เขาให้ค่านายหน้าป้าเท่าไรบอกผมมาเลยดีกว่า ผมจะจ่ายให้เป็นสามเท่าเลย แล้วอย่าคิดเอาแสนไปขายใครอีก คุณแม่ไม่ได้เลี้ยงแสนมาไว้ให้เป็นบ่อเงินบ่อทองของใคร แล้วผมจะบอกให้นะป้า คุณแม่มีคนที่อยากให้แสนแต่งงานด้วยอยู่แล้ว เอ้อ แล้วใครล่ะ ที่ป้าจะให้แสนไปแต่งด้วยน่ะ

ยายแสงจันทร์อ้ำๆ อึ้งๆ ที่คมกฤษเปลี่ยนเรื่องหันมาพูดจี้ใส่อย่างกะทันหัน แต่ก็ยอมตอบแบบอ้อมๆ แอ้มๆ ว่า

นายโชตินัน ลูกกำนันโชติกับคุณนายนันทาค่ะ คมกฤษจ้องหน้ายายแสงจันทร์ตาเขม็ง ก่อนจะตอบว่า

งั้นป้าก็กลับไปบอกเขา ถ้าอยากแต่งงานกับแสนก็มาดีๆ หน่อย ไม่ต้องใช้วิธีนี้ ถ้าเขาดีจริงแล้วแสนก็รักเขา ก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้ามาด้วยวิธีนี้หรือวิธีอื่น ขอบอกว่าถึงแสนจะยอมแต่งงาน แต่ผมไม่ยอม แล้วถ้าผมไม่ยอม แสนก็จะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น ไม่ต้องห่วงนะป้า น้องสาวแค่คนเดียว ผมเลี้ยงได้อยู่แล้ว

ยายแสงจันทร์อ้าปากค้าง แม้ไม่ยอมรับก็ต้องพยักหน้าไปก่อน แล้วรีบขอตัวกลับ โดยอ้างว่าต้องกลับไปกินข้าว เพราะให้เด็กตั้งสำรับรอไว้แล้ว คมกฤษก็เลยยอมให้กลับแต่โดยดี แต่ก่อนกลับคมกฤษก็ยังไม่วายพูดสำทับอีกครั้งว่า

แล้วถ้าป้าอยากได้เงินค่านายหน้าครั้งนี้เมื่อไรก็มาหาผมได้เลย ผมจะจ่ายให้มากกว่าเป็นสามเท่าของฝ่ายนู้นจริงๆ

ยายแสงจันทร์พยักหน้ารับเร็วๆ แล้วรีบเดินจากไปทันที ทิ้งให้แสนรักกับคมกฤษนั่งอยู่ในสวนหย่อมเหมือนเดิม ความเงียบบวกกับสายลมอ่อนๆ ที่พัดเข้ามาในสวน ทำให้แสนรักนั่งก้มหน้านิ่ง ทำให้คมกฤษต้องลูบศีรษะแสนรักเบาๆ ปลอบใจอย่างที่เคยทำมาตลอด

แสนกำลังจะร้องไห้เหรอ เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยน

แสนรักส่ายหัวไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ คมกฤษเลยดึงหัวแสนรักมาซบลงบนบ่า มืออีกข้างก็ลูบไล้เส้นผมที่สยายไปตามหลังเบาๆ

ถึงจะร้อง พี่ก็ไม่ว่าอะไร ชายหนุ่มพูดต่อ แต่แสนรักยังคงส่ายหัวเหมือนเดิม แล้วถอยตัวเองออกจากอ้อมกอดของพี่ชายคนเก่ง พลางส่งยิ้มให้คมกฤษเหมือนทุกที

คุณกฤษยังมีเรื่องคุยกับแสนใช่ไหมคะ คมกฤษพยักหน้า พลางล้วงมือหยิบพวงกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาส่งให้แสนรัก

กุญแจบ้าน ตั้งแต่พรุ่งนี้พี่ต้องไปสัมมนากับที่สาธารณสุขจังหวัดจัดมา ประมาณเจ็ดวัน พี่เลยอยากให้แสนไปดูบ้านหน่อย ช่วงนี้ป้าอุ่นไม่ค่อยสบาย พี่ไม่อยู่ก็เลยเป็นห่วง แสนก็รู้ว่าป้าอุ่นดื้อแค่ไหน ถ้าแสนไปอยู่ด้วย แกคงฟังแสนบ้าง กุญแจนี่เอาไปแล้วแสนก็เก็บไว้เลยนะ พี่ปั้มไว้ให้แสนเลย แล้วนี่กุญแจรถยนต์ พี่เพิ่งซื้อมาใหม่ ว่าจะให้แสนเป็นของขวัญเรียนจบ แสนเอาไว้ใช้เลยแล้วกัน

แสนรักมองกุญแจทั้งสองพวงอย่างตื้นตัน คุณกฤษทำเพื่อเธอเสมอ นอกจากคุณแม่ใหญ่แล้ว ถ้าไม่มีคุณกฤษ แสนรักก็ไม่รู้ว่าจะโตมาได้ยังไง แสนรักยกมือพนมแล้วกราบที่บ่าของคุณกฤษอย่างขอบคุณ

ขอบคุณค่ะ พี่ชาย คมกฤษยิ้มรับคำนั้น เพราะไม่บ่อยนักที่แสนรักจะเรียกเขาว่า พี่ชาย เขาเองก็ภูมิใจที่มีน้องสาวอย่างแสนรักเหมือนกัน จะไม่ภูมิใจได้ยังไง น้องสาวเขาทั้งสวยทั้งเก่งออกอย่างนี้

เออใช่ สัมมนาครั้งนี้แผนกทันตกรรมส่งใครไปล่ะ แสนรักมองหน้าคุณกฤษอย่างงงๆ แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยว่า

ฮั่นแน่ แอบหวังอยากให้ใครไปหรือเปล่าคะ คมกฤษยกมือเขกหัวแสนรักทีหนึ่ง ทำให้หญิงสาวยอมตอบแบบดีๆ ว่า

ยัยมีนค่ะ ถูกใจไหมคะ อย่าแกล้งเพื่อนแสนแล้วกัน ไม่งั้นแสนโกรธคุณกฤษจริงๆ ด้วย

แสนรักชี้หน้าพี่ชายคล้ายาคาดโทษไว้ก่อน คมกฤษเลยจับนิ้วที่ชี้หน้าเขาไว้ และบีบแรงๆ เหมือนแกล้ง แต่น้องสาวตัวดีก็จับไต๋ได้ซะก่อน แสนรักเลยรีบดึงแขนคมกฤษมาควงไว้ คมกฤษเลยได้แต่ยิ้มเท่านั้น

ไม่แกล้งหรอกน่า เพื่อนแสนคนนี้น่ะ เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ถามคำตอบคำแล้วพี่จะไปแกล้งอะไรเขาได้เล่า

พอได้ยินคำตอบแบบนั้น แสนรักก็ต้องร้อง หึ เบาๆ ทันที

อย่างคุณกฤษน่ะเหรอ แกล้งใครไม่เป็น แกล้งเก่งจนคนจับไม่ได้ละสิไม่ว่า แต่ไม่ว่ายังไงก็แพ้แสนอยู่แล้ว

ภาพสองพี่น้องเดินควงแขนกันออกจากสวนหย่อม ยังคงอยู่ในคลองสายตาของใครคนหนึ่งที่จับจ้องสถานการณ์มาตั้งแต่ได้ยินเสียงดังโหวกเหวกมาจากทางสวน ดวงตาสีดำขลับมีแววครุ่นคิดอยู่นิ่งนาน ก่อนที่หัวหน้าวอร์ดอายุรกรรมจะยอมผละจากหน้าต่าง และกลับไปทำงานของตัวเองต่อ


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อ๊ะ! อ๊ะ! คิดว่าอาจารย์หมออิศจะหึงหนูแสนกับคุณกฤษไหมคะ

ติดตามต่อไปจ้า

Post Comment

Statistic

Date posted: 3 years ago.
Date modified: 2 years ago.
Overall Viewed: 6,844 times
Monthly Viewed: 53 times
Rated: 0 times
Favorited: 0 times
Commented: 0 times
Player

Advertise

TSWriter.com - Reader and Writer Community. - Terms of Use and Disclaimer - Advertisement

©2009 All Rights Reserved.