ความรักของแสนรัก (Re-Write version)

ตอนที่ 21 ความรักของแสนรัก (จบ)

สวัสดีค่ะทุกคน

 

และแล้วก็มาถึงตอนสุดท้ายของ ความรักของแสนรัก แล้วนะคะ

วีขอขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้นต์ ทุกคลิกที่เข้ามาอ่าน

เหมือนอย่างที่วีเขียนไว้ในต้นตอนของตอนที่แล้ว

ว่านักอ่านทุกคน คือแสนรักของวี

ไม่แพ้ หนูแสน ของคุณหมออิศเรศ

 

วีไม่เคยคาดคิดว่าการรีไรท์เรื่องนี้

จะทำให้ทุกคนอ่านอย่างมีความสุขขนาดนี้

 

วีต้องขอขอบคุณนักอ่านผู้น่ารักคนที่จุดประกายให้วีรีไรท์เรื่องนี้

ขอบคุณนะคะ แม้วีจะจำชื่อเขาไม่ได้

แต่เพราะคำถามง่ายๆ ของเขาทำให้วีฉุกใจคิดเรื่องรีไรท์ขึ้นมา

หลังจากที่เอาแต่คิดว่า ปล่อยให้เป็นแบบเดิมเถอะ มานานหลายปี

 

หลังจากเขียนนิยายจบมาหลายเล่ม แต่ทุกครั้งที่ต้องเขียนขึ้นตอน

ของตอนจบทุกเล่ม วีกลับรู้สึกว่า ตัวเองยังคงบกพร่อง ยังมีเรื่องให้พัฒนา

 

วีจึงอยากขอโทษนักอ่านที่ยังรู้สึกว่าเรื่องราวที่วีเล่ายังไม่สมบูรณ์

และสัญญาว่าจะทำตามพยายามพัฒนาตัวเอง

เพื่อจะกลับมาเล่าเรื่องราวที่ขาดหายไปให้ครบถ้วนอย่างแน่นอน

ขอให้ทุกคน รอวีอีกนิดนะคะ

 

รักคนอ่านเสมอค่ะ

veerandah

 

ประกาศเพิ่มเติมว่าวีจะเริ่มลบตอนที่ 16 – จบ หลังโพสตอนจบ 3 วันนะคะ

ใครอยากตามอ่านจนจบ อย่าลืมเข้ามาอ่านกันน้า

 

Facebook : Veerandah Suksasunee

Twitter: @veerandah

Line: veerandah

Instargram: veerandah

Email: veerandah@gmail.com

Web: tswriter.com (ทุกคนสามารถตามอ่านนิยาย (แบบเต็มๆ) ของวีได้ที่นี่ค่ะ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 21 ความรักของแสนรัก

 

เป็นงานแต่งงานที่แปลกประหลาดที่สุดในโลกละมั้ง ที่พี่ชายกับน้องสาวแต่งงานวันเดียวกัน พี่ชายคู่กับเพื่อนน้องสาว ส่วนน้องสาวก็แต่งงานกับอาจารย์ของพี่ชาย

ผู้คนทั้งในและนอกโรงพยาบาลต่างกล่าวขวัญถึงเรื่องนี้กันอยู่หลายอาทิตย์ มีทั้งกระแสความยินดีและยินร้าย ซึ่งเท่าที่เมษาไปสืบข่าวมาเล่าให้ฟัง แสนรักก็รู้ว่า งานนี้สองเพื่อนซี้อย่างศุภรกับภรญาดา เจ็บหนักที่สุด

ด้านศุภรดูท่าจะทำใจได้มากกว่า เพราะแนวโน้มเห็นชัดเลยทำใจไว้นานแล้ว ส่วนอีกคนนี่สิ นึกกระหยิ่มยิ้มย่องในความโชคดีของตัวเองมาตลอด จึงถึงกับช็อกเมื่อรู้ข่าวการแต่งงานครั้งนี้ เห็นว่าถึงกับเป็นลมล้มตึงไปเลยทีเดียว

คุณหมออิศเรศผู้เก่งกาจดูไม่เดือดร้อนอะไรเลย ที่โดนคนทั้งอำเภอพูดว่าเป็นวัวแก่อยากกินหญ้าอ่อน เมื่อแสนรักถามความรู้สึกที่ถูกว่าแบบนั้น ชายหนุ่มก็ตอบว่า ทำใจไว้หลายปีแล้ว ตั้งแต่รู้ตัวว่ารักเด็กนั่นแหละ

ส่วนมีนาก็กลายเป็นผู้หญิงที่โชคดดีที่สุดในอำเภอ เพราะเป็นผู้ที่พิชิตใจชายหนุ่มในฝันของคนทั้งโรงพยาบาลอย่างคุณกฤษได้...

“แล้วตัวเองโชคร้ายหรือไง” แสนรักหันขวับไปสบตากับคนที่จู่ๆ ก็แอบมายืนข้างหลังเธอ

“นิสัยไม่ดีชอบแอบอ่านใจของคนอื่น”

“ก็นั่งพิมพ์เสียตั้งใจเลยนี่ ทำไมไม่ไปนั่งพิมพ์ที่โต๊ะดีๆ ล่ะ” อิศเรศพูดขณะที่เดินไปหยิบผ้าขนหนูที่หน้าห้องน้ำ

“เรื่องของแสนเถอะค่ะ คุณอิศน่ะแหละ อย่ามาแอบอ่านของคนอื่นเขาจะได้ไหม แสนอุตส่าห์เริ่มเขียนไดอารีของตัวเองนะ”

“เลียนแบบคุณแม่ใหญ่ละสิ” ชายหนุ่มตอบอย่างรู้ทัน

“แล้วมันเรื่องอะไรของตัวละ ไปอาบน้ำก่อนเลยไป๊! แสนจะเขียนต่อ”

อิศเรศหัวเราะคำเสือกไสไล่ส่งนั่น แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

แสนรักมองตามร่างสูงอย่างเคืองๆ ก่อนจะนึกอะไรออก เธอเดินไปอีกฟากของห้อง กดปุ่มเปิดหน้าจอของอีกฝ่าย แล้วแอบอ่านสิ่งที่เขาเขียน คุณอิศก็ชอบเขียนบันทึกเหมือนกัน เขียนมาตั้งนานแล้ว แสนรักมักจะแอบมานั่งอ่านเสมอเวลาที่เขาไม่อยู่ เพราะมักมีเรื่องราวเกี่ยวกับเธอเสมอ

อืม เมื่อวานอ่านถึงตรงนี้...

...ไม่นึกเลยว่ายัยตัวจิ๋วของเราโตเป็นสาวแล้วจะสวยขนาดนี้ มีเด็กหนุ่มๆ มาแอบมองกันตาเป็นมัน แต่เจ้าตัวดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไร วันๆ เอาแต่นั่งอยู่ในห้องสมุด ทำให้เป้าหมายการไปห้องสมุดของเราเปลี่ยนไป จากดูหนังสือ กลายเป็น...

แสนรักหัวเราคิก แบบนี้แหละถึงได้ชอบอ่าน ปกติเขาเคยพูดแบบนี้ที่ไหนล่ะ อยากไม่ชอบพูดก็ต้องมาแอบอ่านอย่างนี้แหละ เอ๊ะ! ตรงนี้...

 

                        “นวลนางแก้วหนึ่งน้อง             นวลจันทร์ เจ้าเอย

                    ตาต่างค่ำคืนอัน                           มืดม้าย

                    เกศเจ้าดุจสีของ                           มะเดื่อ เลยนา

                    อีกโอษฐ์ยามเอ่ยอ้าย                    บ่เพี้ยนดนตรี

                        เพียงพบจึ่งเพิ่งรู้                       ใจตัว

                    แต่ก่อนบ่นึกกลัว                         แก่นแก้ว

                    เจอเจ้าจู่โจมคั่ว                            หัวจิต ใจเอย

                    ตรึงแน่นติดแนบแล้ว                     ไป่ได้จางหาย”

 

แสนรักยกมือลูบผมตัวเองโดยไม่รู้ตัวเมื่ออ่านกลอนบทนั้นจบ แหม คุณหมออิศเรศผู้เคร่งขรึมแต่งกลอนได้หวานขนาดนี้ได้อย่างไรนะ ถึงวิธีชมสาวจะโบราณไปหน่อยก็ถอะ แต่...ปลื้มนะ โดยเฉพาะบาทสุดท้าย

...ตรึงแน่นติดแนบแล้ว ไป่ได้จางหาย...

โอ๊ย เขิน แสนรักคิดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว เลยไม่ได้ยินเสียงชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ

“นี่แน่ะ มาว่าแต่คนอื่น” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ก่อนตัวเธอจะลอยหวือขึ้น

“ว้าย! ทำอะไรน่ะ คุณอิศ ปล่อยแสนนะ”

อิศเรศกดจมูกลงบนแก้มเนียนแรงๆ เป็นการทำโทษ ก่อนอุ้มสาวน้อยของเขาไปที่เตียงนอน

“เรื่องสิ ว่าคนอื่นนิสัยไม่ดี แล้วทีตัวเองล่ะ มานี่เลย มาโดนทำโทษเสียดีๆ”

“อื้อ” เสียงร้องประท้วงดังในลำคอ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นครางอย่างพอใจ มือที่ดันไหล่หนากลับกลายเป็นโอบกอดรอบเอวชายหนุ่มเบาๆ

“เสียงแสนเหมือนดนตรีเลยเหรอคะ” เพราะไฟในห้องยังเปิดอยู่ แสนรักเลยได้เห็นคนเคร่งขรึมหน้าแดงครั้งแรกในชีวิต

“แค่ให้มันสัมผัสกันหรอก” เสียงทุ้มแก้ก่อนจะไล้ริมฝีปากที่ซอกคอขาวเนียน มือหนาเลื่อนต่ำลงมาสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ

“อื้อ คุณอิศ แสนยังไม่ได้อาบน้ำเลยค่ะ”

“อย่าเพิ่งเลย แล้วก็เลิกต่อรองได้แล้ว ยังไงความผิดก็ยังอยู่ มาให้ลงโทษซะดีๆ” เสียงทุ้มบอก ก่อนจะเริ่มทำตามความเรียกร้องจนแสนรักสุดจะห้ามปรามเขาได้อีก

ชิ คนแก่ช่างเอาแต่ใจ

 

ร่างบางลุกขึ้นพลางควานหาเสื้อของตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ ไม่รู้ถูกโยนไปที่ไหนไม่รู้ เจอแต่เสื้อนอนตัวโตของคนที่นอนอยู่ข้างเธอเท่านั้น แสนรักจึงจำเป็นต้องคว้ามันมาปกปิดร่างกายไว้ก่อน ไฟในห้องดับแล้ว แต่ไฟที่โน้ตบุ๊กยังกะพริบซึ่งบอกว่ามันยังคงทำงานอยู่ ดีนะที่ไม่ตกเตียงไปเสียก่อน เกิดเสียหายขึ้นละก็เสียดายแย่

แสนรักเปิดหน้าจอขึ้น แล้วเริ่มเขียนไดอารีตัวเองต่อ

...ฉันเองก็รู้ตัวว่าโชคดีเหมือนกัน ที่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่น่ารักที่สุดในโลก อีกอย่าง...

แสนรักหยุดพิมพ์ ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังหลับสนิทอยู่ แล้วหันมานั่งยิ้มกับหน้าจอคอมพิวเตอร์

...แล้วอีกอย่าง...กลอนที่ได้อ่าน...ไม่สิ โครงสี่สุภาพที่ได้อ่านวันนี้ มันน่ารักมากๆ เลยละ เดี๋ยวฉันจะเขียนให้เขาบ้าง ขอจบการเขียนไดอารีวันแรกของฉันแค่นี้ก่อน...ปล. วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันมีความสุขมาก

“ยังอุตส่าห์ตื่นมาเขียนนะ” เสียงถามดังมาพร้อมกับอ้อมกอดที่สอดเข้ามาโอบเอวบางของเธอไว้ และลมหายใจร้อนๆ ก็รินรดลงที่ซอกคอเธอทันที แสนรักลอบผ่อนลมหายใจอย่างวาบหวาม แล้วเอนหลังไปพิงกับอกกว้างอย่างสุขใจ

“แสนทำให้ตื่นเหรอคะ”

“ใช่ ก็หมอนข้างอุ่นๆ หายไปนี่” อิศเรศตอบแกมบ่นเบาๆ กับหัวไหล่มนในอ้อมกอด แล้วรั้งร่างบางให้แนบชิดมากขึ้น จนตัวตนของชายหนุ่มแนบชิดกับสะโพกของแสนรัก หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวขึ้น แต่ไม่วายทำเก่งรถามชายหนุ่มว่า

“วันก่อนแสนได้ยินข่าวที่คนเขาพูดกัน ว่าคุณอิศหลงเมียเด็ก จริงไหมคะ” ชายหนุ่มยกริมฝีปากโค้งขึ้นทันที

“แล้วคิดว่าไงล่ะ” แสนรักส่ายหน้า

“ใครจะรู้ล่ะ”

เสียงหัวเราะต่ำๆ ของชายหนุ่มดังขึ้น ทำให้แสนรักหน้าง้ำลงเล็กน้อย เธอกำลังงอนที่เขาไม่ยอมตอบ และแอบเคืองที่ชายหนุ่มหัวเราะเยาะเธอ

“แสนจะไปอาบน้ำแล้วค่ะ ปล่อยแสนเถอะ” แสนรักเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นช้อนหญิงสาวอุ้มขึ้น แล้วเดินไปที่ห้องน้ำทันที

“คุณอิศ! จะทำอะไรคะ” แสนรักโพล่งถามเสียงหลง ทำให้อิศเรศยิ้มเจ้าเล่ห์

“ก็แสนอยากรู้ไม่ใช่เหรอ ว่าพี่ หลง เมียเด็กจริงหรือเปล่า”

 

การ์ดใบน้อยวางไว้คู่กับกล้วยไม้ดอกหนึ่งบนโต๊ะทำงาน เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องสมุด ชายหนุ่มเปิดอ่านแล้วยิ้มกว้างขึ้น เขาวางการ์ดนั้นลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินออกไปตามหาคนเขียน

แสงสว่างสาดเข้ามาให้ห้องสมุดผ่านทางกระจกบานใหญ่เหมือนอย่างเคยทำให้เห็นตัวอักษรเล็กๆ ที่ถูกเขียนอย่างบบรจงด้วยหมึกสีดำว่า

“ใจเต้นระส่ำซ้ำ                                    ตึกตัก

                    เพียงครู่ที่พบพักตร์                                  พู่จ้อง

                    เกลียดนักจึ่งได้จัก                                   หลีกเลี่ยง พี่นา

                    กลัวแก่กล้ำเกินก้อง                                กู่กล้ามิคืน

                        โบราณจึ่งว่าไว้                                   อย่างนี้

                    เกลียดยิ่งกว่าชีวี                                     บ่พ้น

                    แม้นอุตส่าห์วิ่งหนี                                    แล้วหยั่ง เจอนา

                    ถึงที่สุดรักล้น                                           ต่อต้านฤาไหว”

 

- จบ -

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ถ้าเทียบความสามารถในการแต่งกลอน 

วีห่างไกลกว่ากัลมากชนิดไม่เห็นฝุ่นเลยค่ะ

และโครงสี่สุภาพที่อยู่ในตอนนี้ ก็สุดฝีมือของวีแล้วค่ะ 555

ไม่ว่ามันจะไพเราะหรือไม่ แต่วีก็ภูมิใจกับมันมากๆ เลย


Post Comment

Statistic

Date posted: 3 years ago.
Date modified: 2 years ago.
Overall Viewed: 6,844 times
Monthly Viewed: 53 times
Rated: 0 times
Favorited: 0 times
Commented: 0 times
Player

Advertise

TSWriter.com - Reader and Writer Community. - Terms of Use and Disclaimer - Advertisement

©2009 All Rights Reserved.