ความรักของแสนรัก (Re-Write version)

ตอนที่ 19 พี่ชาย

สวัสดีค่ะทุกคน

 

ตอนที่ทุกคนรอคอบมาถึงแล้วค่ะ

หนูแสนของเรากำลังจะจำพี่ชายได้แล้ว ^___^

การกลับมารีไรท์เรื่องนี้ทำให้วีรุ้สึกเหมือนตัวเอง

ได้พบตัวเองเมื่อสิบปีที่แล้ว

 

ตอนเราเป็นวันรุ่น ความรักมักสวยงามเสมอว่าไหมคะ

แม้ตอนนี้วีก็ยังเห็นว่าความรักมันสวยงาม

แต่มันก็สวยคนละแบบกับตอนวีเป็นเด็กอยู่ดี

 

ขอบคุณ หนูแสนกับ คุณหมออิศที่ทำให้วีได้เห็น

ความสวยงามในแบบเด็กๆ ที่คิดถึงอีกครั้งค่ะ

 

รักคนอ่านเสมอค่ะ

veerandah

 

 

Facebook : Veerandah Suksasunee

Twitter: @veerandah

Line: veerandah

Instargram: veerandah

Email: veerandah@gmail.com

Web: tswriter.com (ทุกคนสามารถตามอ่านนิยาย (แบบเต็มๆ) ของวีได้ที่นี่ค่ะ

 

ประกาศเพิ่มเติมว่าวีจะเริ่มลบตอนที่ 16 – จบ หลังโพสตอนจบ 3 วันนะคะ

ใครอยากตามอ่านจนจบ อย่าลืมเข้ามาอ่านกันน้า

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 19 พี่ชาย

 

 

ปัง! เสียงปิดประตูห้อง ทำให้เอื้อมบุญที่กำลังเย็บผ้าหันมามองแสนรัก

“เอ๊ะ แสน เดินมายังไงจ๊ะเนี่ย ไฟยังไม่มาเลย แล้วเป็นอะไรไปจ๊ะ ทำไมหน้าแดงอย่างนั้น” เอื้อมบุญเดินมานั่งลงข้างๆ หญิงสาวที่ฟุบหน้ากับฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเอง

แสนรักเงยหน้ามองคุณเอื้อม น้ำตาเอ่อคลอเบ้า แล้วตรงเข้าไปกอดคุณเอื้อมทันที

“เป็นอะไรไปจ๊ะ” เสียงถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้แสนรักยิ่งกอดคุณเอื้อมแน่นขึ้นไปอีก

“คุณเอื้อมคิดว่าการที่เราเคยรู้จักใครสักคนมาตั้งแต่เด็ก จะทำให้เราใจเต้นทุกครั้งที่เข้าใกล้เขาหรือเปล่าคะ” เอื้อมบุญชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะอมยิ้มแล้วลูบหัวหญิงสาวเบาๆ

“ทำไม แสนไปใจเต้นกับใครหรือจ๊ะ”

แสนรักคลายอ้อมกอด พลางยกตัวขึ้นให้คุณเอื้อมเห็นหน้าง้ำๆ

“กับคนขี้เก๊กค่ะ”

เอื้อมบุญหัวเราะเบาๆ ทันทีที่ได้ยินคำตอบ

โธ่เอ๊ย! ถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะจะค่อนขอดกันอีกเหรอเนี่ย โธ่ เด็กหนอเด็ก

“แสนนึกออกแล้วหรือจ๊ะ”

“ค่ะ เอ๊ะ!” แสนรักมองหน้าคุณเอื้อมอย่างตกใจ ก่อนจะก้มหน้าอีกครั้ง แล้วพูดเสียงอ่อยๆ ว่า

“คุณเอื้อมรู้อยู่แล้วเหรอคะ” คุณเอื้อมพยักหน้าเบาๆ พลางลูบหัวแสนรัก

“ไม่ว่าเมื่อไร แสนก็ยังเป็นแสนรักของใครบางคนอยู่ดีนี่จ๊ะ” แสนรักอ้าปาก ก่อนจะหุบฉับลงอย่างอายๆ

“คุณเอื้อมน่ะ ล้อแสนเหรอคะ”

“เปล่าจ้ะ แล้วยังไง เกิดสงสัยตัวเองขึ้นมาเหรอจ๊ะ” แสนรักนิ่งก่อนจะพยักหน้า

“ก็มันน่าสงสัยนี่คะ แถม...คุณอิศของคุณเอื้อมยังชอบแกล้งแสนด้วย รู้อยู่แล้วยังมาทำ...ปากหนักอีก” สุดท้ายแสนรักก็อดบ่นไม่ได้จริงๆ

“ที่ไม่พูด ไม่ได้หมายความว่าคุณอิศจะสบายใจนะคะ”

แสนรักเหลือบตามองคุณเอื้อมและเถียงอย่างดื้อดึง

“สบายใจสิคะ แสนเห็นเขาหัวเราะอยู่เนี่ย”

“ระหว่างคนที่ลืมกับคนที่ถูกลืม คนไหนจะเจ็บปวดกว่ากันจ๊ะ แสน” เอื้อมบุญย้อนถาม ทำให้แสนรักเม้มปาก

“แสนไม่ได้ตั้งใจลืมนี่คะ”

“ป้ารู้จ้ะ ส่วนอาการที่แสนบอก คงไม่ยากเกินไปสำหรับคุณหมอแสนรักหรอกมั้งจ๊ะ” เอื้อมบุญพูดเย้า ทำให้แสนโอดครวญ

“คุณเอื้อมน่ะ”

 

พี่ชาย คุณหมออิศ พี่ชาย คุณหมอิศ พี่ชาย...โอ๊ย นอนไม่หลับเลยแสนรักโวยวายในใจ ขณะนอนฟังเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคุณเอื้อม

เพราะฝนไม่ยอมหยุดตกเสียที คุณกฤษเลยขอร้องให้แสนรักนอนค้างกับคุณเอื้อมที่บ้านนี้ แสนรักพยายามค้าน แต่คุณกฤษก็อ้างโน่นนี่จนเธอต้องนอนค้างที่นี่จนได้

คุณกฤษนะคุณกฤษ ทำกับน้องสาวอย่างนี้ได้ยังไง ถ้าคุณแม่ใหญ่ยังอยู่นะ คงโดนทำโทษแน่ๆ

แสนรักค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงนอน แล้วเปิดประตูออกจากห้องนอนอย่างเบามือที่สุด กลัวคุณเอื้อมจะตื่น ได้ยินเสียงฝนยังตกอยู่เลย

ความเย็นชื้น ทำให้แสนรักยกมือกอดอก ฝนตกอากาศก็เลยเย็น แต่ใจของเธอนี่สิ มันร้อนรุ่มยังไงไม่รู้ แสนรักเดินคลำทางไปจนถึงประตูห้องสมุด เธอเดินผ่านประตูไปจนถึงกระจกบานใหญ่ที่ผนังอีกฟาก หญิงสาวมองออกไปภายนอก เห็นเงาตะคุ่มของเรือนกล้วยไม้ แสนรักจำได้เลาๆ ว่าเมื่อก่อนถ้าเธอร้องไห้เพราะโดนยายแสงตีทีไร คุณหมออิศ...พี่ชายของเด็กน้อยแสนรักก็จะพาไปดูดอกกล้วยไม้เสมอ เมื่อคิดถึงตรงนี้ แสนรักจึงพอเดาได้ ว่ากล้วยไม้ปริศนากระถางที่มาโผล่อยู่ที่หน้าบ้านพักวันก่อน คงเป็นของคุณหมออิศเรศแน่ๆ และเพราะอย่างนั้นละมั้งเธอถึงรู้สึกดีที่เห็นมัน

...แสนจะรู้ด้วยใจของแสน รู้ด้วยร่างกายของแสน...

...ถามหาไข้จักคลายไม่ราวี ถามหาคู่มีอยู่ทุกวันคืน ของที่หายสูญไปจะได้กลับ ไม่แลลับหายไปในที่อื่น...

ทำไมทุกอย่างถึงได้ลงตัวไปหมดอย่างนี้นะ แสนจะรู้ด้วยใจของแสนงั้นเหรอคะคุณแม่ใหญ่ แถมเขายังเป็นคนที่อยู่กับแสนอยู่แล้ว นี่มันจะใช่หรือเปล่านะ สิ่งที่คุณแม่ใหญ่อยากจะบอกคืออย่างนี้เหรอคะ โธ่ ถ้าคุณแม่อยู่ตรงนี้คอยบอกแสนก็ดีน่ะสิ

“นอนไม่หลับเหรอ” แสนรักสะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงทักนั่น ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองต้นเสียง

“คุณหมอ...พี่...” แสนรักกัดริมฝีปากตัวเองอย่างโมโหที่เกิดจะมีปัญหาเรื่องการเลือกใช้สรรพนามเรียกชายหนุ่มเอาตอนนี้

“ค่ะ นอนไม่หลับ”

“ทำไมล่ะ” เสียงทุ้มถามและเดินเข้ามาใกล้ แสนรักเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องอีกแล้ว จะบ้าเหรอแสนรัก ตั้งสติหน่อยสิ ก็แค่คุย

“ได้ข่าวว่าคมกฤษกำลังจะแต่งงาน” ชายหนุ่มเดินมาหยุดข้างเธอ แสนรักพยายามทำใจกล้ามองหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง มือสองข้างเริ่มควานหาสิ่งยึดเกาะ แต่ก็ไม่เจออะไรเลย

“ค่ะ”

“กับหมอแสนรัก”

“คะ?” แสนรักหันมามองคนพูดอย่างงงๆ แล้วก็จนได้สิน่า ใจเธอเต้นรัวเหมือนตีกลองอีกแล้ว

“กับมีนต่างหากล่ะคะ ไม่ใช่ แสนสักหน่อย” เสียงหวานร้องขึ้น ทำให้ริมฝีปากของชายหนุ่มโค้งขึ้นทันที

“ดีใจจัง”

“ดีใจ...เรื่องอะไรคะ” แสนรักถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ทั้งสองเรื่อง” อิศเรศพูดพลางขยับเข้าใกล้หญิงสาวมากขึ้น แสนรักอยากถอยหนี แต่คุณพระคุณเจ้าขา ทำไมขาถึงไม่ยอมขยับนะ

“สะ...สองเรื่อง...อะไรคะ”

“ก็...” อิศเรศพูดลากเสียงยาว พลางยกมือแตะข้างแก้มของหญิงสาว

“ทั้งเรื่องคุณหมอแสนรักไม่ใช่คนที่จะแต่งงานกับคมกฤษ แล้วก็...”

“แล้ว...อะไรล่ะคะ” แสนรักถามอย่างลุ้นๆ ดวงตาดำสนิททั้งสองคู่จ้องกันอยู่นาน กว่าคนที่พูดทิ้งค้างประโยคไว้จะพูดต่อ

“และที่เธอพูดแทนตัวเองกับพี่ว่า แสน สักทีน่ะสิ”

คำว่า พี่ คำนี้ แสนรักลืมไปได้ยังไงนะ มันมีความหมายและฟังดูอบอุ่นมากขนาดนี้ ยิ่งออกมาจากปากของผู้ชายตรงหน้าด้วยแล้ว ยิ่งพิเศษกว่าใครๆ พูด มันเติมเต็มความว่างเปล่าในจิตใจของเธอได้ ความอ้างว้างที่ผ่านมา ไม่มีความหมายเลย มันมลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเขาคนนี้ยืนอยู่ข้างเธอ ที่สำคัญเขาไม่ใช่เพิ่งมายืนอยู่ตรงนี้ แต่เขายืนอยู่ตรงนี้เสมอมา มีแต่เธอเท่านั้นที่หลงลืมมันไปอยู่ฝ่ายเดียว

ระหว่างคนที่ลืมกับคนที่ถูกลืมคนไหนจะเจ็บปวดกว่ากันจ๊ะ แสน

นั่นสินะ พี่ชายคนดีของแสนรักต้องเจ็บปวดแค่ไหนนะที่ถูกลืม

“ทำไมไม่พูดไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะคะ ทำไมทำเป็นไม่รู้จักแสน” แสนรักพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ดวงตาที่แห้งผากกลับร้อนขึ้นมาเฉยๆ

“ก็แค่อยากให้แสนรู้สึกกับพี่แบบผู้ชายคนหนึ่งก่อน” เสียงทุ้มหยุดพูด ขณะที่มือหนาของเขา สัมผัสแก้มทั้งสองข้างของเธอ

“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย” มือบางยกขึ้นทุบที่อกเขาเหมือนอย่างที่เคยทำเสมอเวลาที่เด็กหญิงแสนรักขัดใจพี่ชายของเธอ

“แสนไม่เข้าใจผู้ชายหรอก” อิศเรศตอบ ทำให้แสนรักยกมือจะปัดมือที่จับแก้มเธอ แต่ก็ช้าไป เพราะไม่มีทางที่แสนรักจะเร็วสู้พี่ชายได้หรอก

“ปล่อยเค้านะ อย่ามาฉวยโอกาสกับคนอื่นจะได้ไหม” แสนรักโวยวาย

“เรื่องสิ จ่ายค่าเสียหายมาซะดีๆ อยากลืมเขานี่” อิศเรศทวงเสียงนิ่ง ทำให้แสนรักหยุดโวยวายแล้วเงยหน้าสบดวงตาเข้ม

“เศร้ามากเหรอคะ”

อิศเรศโค้งริมฝีปากขึ้นทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ยัยตัวจิ๋วนี่คงจำได้ทุกอย่างแล้วแน่ๆ ไอ้ท่าทางอ้อนๆ แบบนี้น่ะ ไม้เด็ดของเด็กหญิงแสนรักเชียวละ

“มาก” เขาตอบ

“แหม แต่ช่วยไม่ได้นะคะ ก็แสน...” แสนรักอยากพูดจนจบประโยค แต่พอนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นก็เงียบเสียงลง ทำให้อิศเรศรีบพูดขึ้นว่า

“พี่รู้”

แสนรักเม้มปาก ก่อนจะก้มหน้าลงซบอกกว้าง พร้อมกับฟังเสียงฝนผสมกับเสียงเต้นของหัวใจของเจ้าของอ้อมกอดนิ่ง เวลาเหมือนผ่านไปแสนนาน แสนรักจึงได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นที่ข้างหู

“คิดถึงจัง”

“แต่แสนไม่คิดถึงค่ะ”

“หือ?”

“ก็เพิ่งจะจำได้ ยังไม่ทันได้คิดถึงนี่คะ” แสนรักเงยหน้าพูดด้วยแววตาพราวเหมือนดาวตกลงมาอยู่ตรงหน้าเขา ทำเอาอิศเรศอดใจไม่ไหวต้องกดริมฝีปากลงที่สันจมูกนั่น

แรงกดหนักๆ ที่สันจมูก ทำให้แสนรักต้องหลับตา พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นแววตาพราวของเขาอยู่ห่างไม่กี่นิ้ว แสนรักรู้สึกถึงลมหายใจของชายหนุ่มที่รินรดลงที่หว่างคิ้ว

ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจเต้นดังเข้ามาในหูแสนรัก เหมือนมันจะบอกว่า ให้ปล่อยมันไปตามที่หัวใจเรียกร้อง หญิงสาวเลยเงยหน้ามากขึ้น พลางเขย่งเท้าเล็กน้อย เพียงเท่านั้นริมฝีปากบางก็สัมผัสกับริมฝีปากของอีกฝ่ายพอดิบพอดี ทำให้พี่ชายของเธอตกใจเล็กน้อยที่เธอเป็นฝ่ายรุกก่อน

“ร้ายนักนะ ยัยตัวจิ๋ว บอกไว้ก่อนอย่าไปทำแบบนี้กับใครล่ะ ไม่อย่างนั้น...”

“ไม่อย่างนั้นทำไมคะ”

“ก็จะทำให้คนอื่นเขาเสียคนหมดน่ะสิ” อิศเรศพูดจบ คนในอ้อมกอดก็หัวเราะชอบใจเสียงใสทันที

“แล้วไม่กลัวตัวเองเสียคนหรือไงคะ” แสนรักย้อนถาม

“ไม่กลัวหรอก พี่ยอมเสียสละเป็นคนเสียคนแค่คนเดียวน่ะสิ” แล้วคนช่างเสียสละก็ก้มหน้าลงต่ำอีกครั้ง เพื่อพิสูจน์ความเสียสละของเขาจนแสนรักขาดอากาศหายใจไปพักใหญ่

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ดูเหมือนว่าจะคนเสียสละที่มีความสุขเอามากๆ เลยนะคะ

อย่างนี้เขาถึงบอกว่า "การเสียสละคือความรักที่ยิ่งใหญ่"

หรือเปล่านะ? 5555

Post Comment

Statistic

Date posted: 3 years ago.
Date modified: 2 years ago.
Overall Viewed: 6,844 times
Monthly Viewed: 53 times
Rated: 0 times
Favorited: 0 times
Commented: 0 times
Player

Advertise

TSWriter.com - Reader and Writer Community. - Terms of Use and Disclaimer - Advertisement

©2009 All Rights Reserved.